Πόσο δύσκολο σήμερα δείχνει ενα οχι σε μια κοινωνία η οποία είναι εκπαιδευμένη να αποδέχεται τo ναί. Το όχι προϋποθέτει ανάστημα γνωστικό και αύρα αν όχι ολάκερο βαρδάρη ατομικής και κοινωνικής ευθύνης προς μια κατεύθυνση η οποία κινεί το άτομο προς την αρετή.
Ενα οχι το οποίο ξεχάστηκε αιχμαλωτίστηκε μαρτύρησε ξέφτισε σε χείλη και που δεν κατάφερε να περάσει το φράχτη των δοντιών να ειπωθεί, να δημιουργήσει ήχο, αισθήματα, να χτίσει εικόνες και να βρέι χώρο σε ευαίσθητες καρδιές.
Ενα οχι που με τα χρόνια στις ανθρώπινες συνειδήσεις δεν βρήκε λιγάκι χωρο να κρατηθεί, εξοστρακίστηκε να ζήσει μακριά κυνηγημένο, τιμωρήθηκε για τις μεγάλες του αλλαγές που επέτρεψε και που ποτέ δεν συγχωρήθηκε απο μικρούς ανθρώπους σε θέση υψηλή.
Ενα όχι που όταν ειπώθηκε απο στόματα ηρώων δημιούργησε μεγάλες προσδοκίες, συνέτριψε τις χρονικές αποστάσεις , έσπασε την χρονική κλίμακα του υδραργύρου του χρόνου και πρόσφερε για πάντα την αιώνια αρετή και την αιώνια αποδοχή του τόσο σε ανθρώπους όσο και σε θεούς για το αποτέλεσμα το οποίο δημιούργησε.
Στην κοσμική απεραντοσύνη ούτε το μηδέν έχει πάτο ούτε η κορυφή όριο και ένα όχι πραγματικά μπορεί να δώσει μερίδιο στο ακατάληπτο συνεχές της ανθρώπινης λησμονιάς.
Το όχι λοιπόν των μεγάλων στιγμών δεν παύει ποτέ να είναι εκείνο που λειτουργεί έξω απο μεταβλητές και κανόνες δημιουργώντας τις τάξεις των θνητών αθανάτων εκείνων που οι θεοί απο τη "σάρκες" τους μερίδιο δίνουν.
Ο λόγος του ΟΧΙ περνά μέσα απο μια επιγονική ακολουθία των ανθρώπων των Θερμοπυλών, του Μαραθώνα,της Σαλαμίνας, .....της Ηπείρου.
Αστεροπαίος
