Αναλαμπές ύπαρξης στην ανάσα του χρόνου, γινόμαστε παρελθόν ή είμαστε παρελθόν; (!) όταν το παρόν κρατά μόνο μια αναλαμπή, μια μικρή στιγμή και μόνο, και μετά το μακρύ σεντόνι της λησμονιάς πλακώνει την ύπαρξη μας . Μια σειρά ανθρώπινης και ατέλειωτης προσμονής, έρχεται μια στιγμή και μια λάμψη δραπετεύει και μετά τι; σκοτάδι ατέλειωτο και πάλι.
Κρυβόμαστε μέσα σε σκοτάδια αν και είμαστε προορισμένοι να γίνουμε φως, έτσι για να σπάσουμε τη μακριά βραδιά. Ενας ουρανός με αστέρια, αυτές είναι οι ζωές μας, σε ένα απέραντο σύμπαν, κρυβόμαστε εμείς τα μικρά και μεγάλα αστέρια, τα λίγο ή τα πολύ πιο φωτεινά.
Μέσα στην απεραντοσύνη του χρόνου το στολίδι του είμαστε εμείς και η παρηγοριά για εμάς είναι αυτή ακριβώς η διαπίστωση και η παραδοχή, ότι χωρίς εμάς τίποτε δεν θα ήταν ίδιο για εκείνον όσο και για εμάς. Ο χρόνος ο απέραντος, ο άχρονος, χρειάζεται εμάς για να μπορέσει να αποκτήσει υπόσταση το πεπερασμένο τροφοδοτεί συντηρεί και ορίζει το άπειρο, ενα τρομακτικό συναίσθημα ύπαρξης για εμάς.Σε μια πορεία χωρίς αρχή και τέλος παραμένουν οι ζωές μας, εν τέλει σημαντικές και απαραίτητες, ο πεπερασμένος παρατηρητής κρίνεται λοιπόν απαραίτητος, σε αυτή την εξίσωση του χρόνου και ή ύπαρξη του σηματοδοτεί αλλά και οριοθετεί ταυτόχρονα το άπειρο.
Αστεροπαίος
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου