ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΙΑ 2013 "ΔΙΑ-ΧΡΟΝΙΚΟΣ ΕΛΛΑΝΙΟΣ ΥΜΝΟΣ"

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΙΑ 2013

ΔΙΑ-ΧΡΟΝΙΚΟΣ ΕΛΛΑΝΙΟΣ ΥΜΝΟΣ

Δέν υπάρχουν λόγια για να εκφραστώ, ερήμωσε κυριολεκτικά το μυαλό μου, πλημύρισε συναισθήματα η καρδιά μου...σε ευχαριστώ.

Αστεροπαίος.

 ΕΛλάνθεια Ε.Φ.Η. Παππά
 

Read More

O ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ!

Διαβάζω τις αναρτήσεις πολλών χρηστών στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης  «αν είσαι ΧΑ θέλω να με διαγράψεις», και αντίστοιχα «είμαι περήφανος για την Χ.Α αν θες διέγραψε με εσύ»!

Οι μισοί δε θα μιλούν με τους υπόλοιπους. Μια κοινωνία διαιρεμένη πως είναι δυνατόν να προχωρήσει; Oλα είναι θέμα παιδείας, έπαψε πια να μας νοιάζει το κοινό συμφέρον δηλαδή της Χώρας μας.
Τι θα πει δε θέλω να σου μιλάω επειδή είσαι οπαδός ενός κόμματος όποιου και να είναι αυτό; και αν ισχύσει μέχρι που μπορεί να φτάσει ανεξέλεγκτα ετούτος ο αποκλεισμός;
Αν είναι ένα κόμμα φασιστικό αυτό που κάποιος αποκλείει κάτι δεν είναι εξίσου φασιστικό;  Αν σε διαγράψει δηλαδή από "φίλο" έχει λυθεί το όποιο πρόβλημα;
Oχι βεβαίως!
Χανόμαστε σε λάθος μονοπάτια και σε ξένες σκέψεις. Ότι σκέφτεσαι δεν είναι δικό σου πια. Άλλοι στο έχουν προσφέρει. Έχεις πάψει πια να οραματίζεσαι και να δημιουργείς. Τίποτα δε μπορεί να συμβεί καλό σε εσένα χωρίς τους άλλους. Όλοι μαζί μπορούμε κανείς μονάχος του. Ο δρόμος για την πρόοδο είναι Λεωφόρος και χωρούν απαραιτήτως όλοι!
Η παιδεία μας θα πρέπει να διορθωθεί αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε τον κόσμο μας. Με μικρές σταλαγματιές γνώσης αλλά αρκετές για να ξεδιψάσουν. Η ζωή μας βελτιώνεται από τις πράξεις μας και αν οι πράξεις μας είναι προϊόν γνώσης δικής μας και όχι αλλότριων τότε ναι μπορούμε να ζήσουμε με όλους.
Οι διαχωριστικές γραμμές δεν χωρούν σε ελεύθερα μυαλά παρά μόνο σε υποδουλωμένα. Ο κόσμος μας ανήκει σε όλους. Ο ίδιος κόσμος ανήκει σε εμένα αλλά και σε εσένα! Μιλάμε για τον ίδιο που εσύ θέλεις να τον αλλάξεις αλλά ταυτόχρονα το θέλω και εγώ! Το μέλλον μας, το κοινό μας μέλλον, πρέπει να είναι Ελληνικό.
Ο κόσμος μας είναι Ελληνικός αν πάνω από όλους υπάρχει το δημόσιο συμφέρον. Τότε μέσα στην Ελλάδα χωρούμε όλοι χωρίς αποκλεισμούς. Το συμφέρον της χώρας είναι και το δικό μας συμφέρον ας το κατανοήσουμε πια. Το ατομικό συμφέρον είναι ξένο και εχθρικό απέναντι στην Ελλάδα.
Το συμφέρον του Λεωνίδα ήταν να αποχωρήσει από τις Θερμοπύλες παρ αυτά όμως έμεινε. Ήταν θέμα παιδείας συν έλληνες συμφέρον σήμερα είχες εσύ, εγώ, όλοι μας αλλά όχι ο Λεωνίδας εκείνη την ώρα βρόντηξε στην καρδιά του η υπέρτατη αξία της θυσίας. Την θυσία την οποία και ο ίδιος διδάχτηκε. Το δημόσιο συμφέρον αυτό απουσιάζει από εμάς. Η γνώση διδάσκεται ας την διδαχτούμε λοιπόν σήμερα όπως μας κληροδότησαν οι πρόγονοι μας χωρίς αποκλεισμούς χωρίς καλούς και κακούς.
Η θα ζήσουμε σε ένα καλύτερο κόσμο όλοι μαζί ή σε ένα χειρότερο σαν αυτό που ζούμε, όλοι μας!
Ο κόσμος των «Αρχαίων» Ελλήνων είναι ένας παλαιός και ταυτόχρονα σύγχρονος κόσμος οι παρακαταθήκες, η συσσωρευμένη γνώση υπήρξε και υπάρχει.
Δε μπορείς να πορευτείς στο κύκλο της ζωής αν δεν κατανοήσεις την κίνηση του κύκλου, τα σημεία που τέμνει που αφήνει εκτός καθώς και ότι περικλείει μέσα του. Η συσσωρευμένη γνώση των προγόνων μας είναι ότι περικλείει ο κύκλος. Η γνώση μας είναι αυτή που καθορίζει την ακτίνα της περιστροφής του δικού μας κύκλου. Έτσι άλλοτε περιστρεφόμαστε εκτός του κύκλου της γνώσης άλλοτε απλά εφαπτόμαστε.

Εμείς θα επιλέξουμε αν χωρέσουμε στον κύκλο της γνώσης!

Αστεροπαίος

Read More

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ-ΔΕΛΦΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

"Είμαι το πνεύμα, το πανάρχαιο Απολλώνειο πνεύμα, που κατέβη πρώτο από τις χιονοσκέπαστες κορφές της Ιστορίας, ο Άρρην Λόγος, ο όρθιος Δωρικός σκοπός, ο Πυθικός προαιώνιος Νόμος. Είμαι η αρχή της Ακτινοβολίας της Ευρυθμίας, της Πειθαρχίας, της Απλότητας, της βασικής κάθε ψυχής και λαού Αυτονομίας, είμ'η αρχή της τέλειας Μνήμης. Είμαι το Γνώθι Σαυτόν, το Μηδέν άγαν, είμαι η Χρυσή Τομή και η Τετρακτύς και ο Άκμων, είμαι το προμήνυμα του νέου χορού του καθαρμού απάνω από το πτώμα του φιδιού, που ρέψαν στη σπηλιά της γήινης ύλης,σκοτεινοί ληθαργημένοι αιώνες.

Περιμένω πια την πιο μεγάλη λύτρωσή μου. Θέλω να σαρώσω με μια υπέρτατη αντίσταση, ό,τι μάταιο και ό,τι σάπιο, από το χώμα. Μη μου κλείτε πια τα στήθη σας, τη σκέψη σας και την ακοή σας. Ξεκινήστε. Εβγάτε να συναντηθούμε στην μεγάλη άπλα, που ό,τι τώρα στη φωνή μου, σας φαντάζει φοβερό, αυτού που βρίσκεστε κλεισμένοι, είναι ο Μέλος και το Μέτρο και ο Ρυθμός, όπ'ώχει πλάσει, ό,τι ανώτερο, γλυκύτερο και αδρότερο στο λαό σας και στους λαούς όλου του κόσμου. Είμαι ο ποταμός της Φωτεινής Αγιότητας, που Σας καλεί να ξαναβαφτιστείτε, στα προαιώνια κρυσταλλένια νάματά του.

Βοηθήστε με, να σας βοηθήσω.Δεν μ'ακούτε; Ο βρυχηθμός μου έχει πια ωριμάσει μες στους αιώνες. Μην αργείτε. Ελάτε, ελάτε. Ως πότε πια να σας κράζω;"

Read More

ΣΧΟΛΗ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ- ΜΙΚΡΟΣ Η ΜΕΓΑΣ;

ΣΧΟΛΗ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ Η βασιλική σχολή  στο Νυμφαίο της Νάουσας στη θέση Ισβόρια (Μίεζα)
Ξεκίνησε τη λειτουργία της το 342πχ από τον Αριστοτέλη με πρωτοβουλία του Βασιλιά Φιλίππου με σκοπό την μόρφωση του Αλεξάνδρου και επιφανών νέων της Μακεδονίας.
 Η σχολή λειτούργησε τρία χρόνια, τα οποία ήταν αρκετά στη  διαμόρφωση  της παιδείας του μεγαλύτερου στρατηλάτη της ανθρωπότητας.
Bρίσκεται σε ένα ειδυλλιακό μέρος καταπράσινο ανάμεσα σε αρχέγονες πηγές. Οι Θεοί φάνηκαν γενναιόδωροι προικίζοντας με απερίγραπτο φυσικό κάλος τη Μίεζα ρίχνοντας την κυριολεκτικά στις αγκαλιές των Μουσών όπου και αυτές με τη σειρά τους πλημμύρισαν το χώρο με τα αιώνια δώρα τους!
Ένας χώρος σαν αυτόν πραγματικά δεν επιλέχτηκε τυχαία από το Βασιλιά Φίλιππο. Ένας τέλειος συνδυασμός, η ιδανική συνύπαρξη Θεών, φύσης και ανθρώπων χάρισε στη Μίεζα την αιώνια αίγλη της σοφίας και στην ανθρωπότητα τον Φιλόσοφο Στρατηλάτη Αλέξανδρο.
Το ιστορικό σημείο συνάντησης  Θεών, Φύσης, Μουσών, Φιλίππου, Αριστοτέλους και Αλεξάνδρου στην Μίεζα έδωσε στην ανθρωπότητα την τέλεια ισορροπημένη και πλήρη γνώση!
Η γνώση ετούτη ξεχύθηκε στην ανθρωπότητα για να τρομάξει τα σκοτάδια από τις ψυχές των ανθρώπων. Η ευφυΐα του Φιλίππου είναι μοναδική και πρέπει να αναγνωριστεί από όλους τους ΕΛΛΗΝΕΣ καθώς και ο ρόλος του στη διαμόρφωση της ισχύος της Ελλάδος. Δύο Βασιλιάδες πραγματικοί οραματιστές υπήρξαν και έζησαν για την Ελλάδα, ο Αγαμέμνων και ο Φίλιππος.
Κοιτώντας με τα μάτια της γνώσης ορθάνοικτα το παρελθόν μας διακρίνουμε πως και οι δύο τους είναι σύμβολα αιώνια Ελληνικά. Ο Αγαμέμνων προσέφερε σε Θεούς και Πατρίδα τη μονάκριβη του κόρη για την ένωση της Ελλάδος. Το ίδιο οραματιστής ήταν και ο Φίλιππος με Αριστοτέλειο οπλισμό παρέδωσε στον Ελληνισμό τον ηγέτη της Ένωσης.
Ο χώρος της Μίεζας ξεσηκώνει πάντα τις καρδιές όσων επιζητούν την γνώση, παραμένοντας πάντα ένας χώρος λατρευτικός των ανιχνευτών της μάθησης.
Η πλημμυρίδα της γνώσης ξεπηδά μέσα από τα νερά των πηγών και οι Μούσες είναι πάντα πρόθυμες να καλοδεχτούν τον επισκέπτη.Ο χρόνος των Θεών δε κύλησε ποτέ είναι εκεί για κάθε  μυημένο. Οι Μούσες περιφέρονται και προσφέρονται στο ίδιο μέρος να αναλάβουν και σήμερα ρόλο παιδαγωγού χαρίζοντας με λόγια γάργαρα τη γνώση σε όσους μπορούν να τη δεχτούν.
Η ιερότητα της σχολής είναι θέμα προετοιμασίας και αντίληψης  του κάθε επισκέπτη-μαθητή. Η φύση κρύβει μέσα της Ολάκερη τη φιλοσοφία της ζωής. Ο ρόλος του επισκέπτη στη Μίεζα θα πρέπει να είναι ο ρόλος του μαθητή. Έτσι θα πρέπει να προσεγγίζει το χώρο.  Ο επισκέπτης θα πρέπει να επιζητεί  αντικρίζοντας το χώρο την κρυμμένη γνώση η οποία και παρέχεται μέσω της αριστοτέλειας σκέψης και της ελληνικής θέασης του σύμπαντος.

Η σχολή είναι εκεί χιλιάδες χρόνια τώρα και  ΠΑΝΤΑ θα λειτουργεί, άλλωστε δεν έπαψε ποτέ να οικοδομεί το ΘΕΙΟ έργο της γνώσης. Οι ανήσυχες ερευνητικές καρδιές πάντα θα οδηγούνται εκεί. Η Μίεζα είναι το σημείο όχι μιας γνώσης ορατής με θρανία και δασκάλους αλλά μια γνώσης η οποία απαιτεί μεγαλύτερη και πληρέστερη προετοιμασία. Όλα στη Μίεζα είναι στη θέση τους, αρκεί να το κατανοήσει ο Έλληνας να γυρίσει  εκεί και να γίνει δέκτης της γνώσης.

Η γνώση η από τους Θεούς δοσμένη είναι παντού και ο τρόπος κατανόησης των Θεών είναι μόνο η ΓΝΩΣΗ!  Η Μίεζα παραμένει ένας τέτοιος χώρος και ο καθένας μας στο βαθμό που κατανοεί τη φύση κατανοεί την υπάρχουσα γνώση και  μπορεί  να γίνει «Αλέξανδρος».
Μικρός η Μέγας δεν έχει σημασία τόσο όσο το να ξεκινήσει! Κάθε «Αλέξανδρος»   μικρός η ΜΕΓΑΣ έγινε μόνο όταν ο ίδιος το θέλησε και στο βαθμό που το επιδίωξε.

Θεοί και παιδαγωγοί  παρέμειναν στη σχολή το θέμα είναι αν οι Έλληνες θα γεμίσουν τα  θρανία της γνώσης  ή θα παραμείνουν άδεια.
μικρός η ΜΕΓΑΣ;

Αστεροπαίος

Read More

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ! H ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ!

Η ελληνική γλώσσα είναι η τελειότερη που έχει δημιουργηθεί στα χρονικά της ανθρώπινης ιστορίας. Ωστόσο αυτό που αποδεικνύεται πράγματι ασύλληπτο είναι το γεγονός ότι το ελληνικό αλφάβητο κρύβει μια αρχαία επίκληση.

Πρόκειται για μια γλώσσα που έχει κατασκευαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να έχει άμεση σχέση με τη μαθηματική γλώσσα και να περικλείει μια "αφανή αρμονία". Όπως έγραψε ο Ιάμβλιχος στα "Θεολογούμενα της αριθμητικής" ("Περί δεκάδος" 64-15,20): "Ακόμα η δεκάδα γεννά τον (αριθμό) 55, ο οποίος περιέχει θαυμαστά κάλλη. Εάν δε υπολογίσεις τα ψηφία της λέξης 'εν' (σ.σ.: ένα) σε αριθμούς, βρίσκεις άθροισμα 55".

Οι πρόγονοί μας δεν χρησιμοποιούσαν ψηφία αλλά τα γράμματα της αλφαβήτουτονισμένα ως σύμβολα αριθμών (π.χ. α΄=1, β΄=2 κ.ο.κ.). Όπως είδαμε προηγουμένως, με αυτό τον τρόπο οι λέξεις μπορούν να αναλυθούν σε αριθμούς σχηματίζοντας τους "λεξαρίθμους". Έτσι καθετί προσλάμβανε ξεχωριστή σημασία μέσα από έναν συνδυασμό μαθηματικών και ονομάτων. Για παράδειγμα, ο αριθμός της χρυσής τομής προκύπτει από τους λόγους ΑΠΟΛΛΩΝ : ΑΡΤΕΜΙΣ, ΕΣΤΙΑ: ΗΛΙΟΣ, ΑΦΡΟΔΙΤΗ : ΖΕΥΣ.

Εάν πάρουμε τα γράμματά του και τα θέσουμε στη σειρά, ως δια μαγείας εμφανίζεται μια αρχαία προσευχή που εξυμνεί το Φως και την Ψυχή!
Έχουμε, λοιπόν:

"Αλ φα, βη τα Γα! Αμα δε Ελ, τα εψ ιλών. Στη ίγμα, (ίνα) ζη τα, η τα, θη τα Ιώτα κατά παλλάν Δα. (Ινα) μη νυξ η, ο μικρόν (εστί) πυρός δε ίγμα ταφή εψ ιλών, φυ (οι) Ψυχή, ο μέγα (εστί)!"

Η μετάφραση έχει ως εξής:

"Νοητέ ήλιε, εσύ που είσαι το φως, έλα στη Γη! Κι εσύ, ήλιε ορατέ, ρίξε τις ακτίνες σου στον πηλό που ψήνεται. Ας γίνει ένα καταστάλαγμα για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη. Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν, και κινδυνεύσει να χαθεί το καταστάλαγμα της φωτιάς μέσα στην αναβράζουσα λάσπη, κι ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο, το σημαντικότερο όλων!"

Τη μυστική αυτή επίκληση μαθαίνουμε να κάνουμε όλοι ασυνείδητα από την ώρα που μαθαίνουμε το ελληνικό αλφάβητο! Επίσης έρευνες δείξανε πως οι μελέτη της αρχαιοελληνικής γλώσσας, διευρύνει τον νου! Δεν είναι τυχαίο, που σε έρευνα Αμερικανών για την τεχνητή νοημοσύνη, διαπιστώσανε πως για να επικοινωνήσουν δύο υπολογιστές μεταξύ τους και να έχουν μία λογική συζήτηση, χρειάζεται να χρησιμοποιήσουν την αρχαία Ελληνική γλώσσα και μόνο! Τελευταία καταμέτρηση μάλιστα έδειξε πως η Ελληνική γλώσσα συν της αρχαιοελληνικής, περιέχει πάνω από 6.000.000(!) λέξεις και πολλές που ακόμα δεν γνωρίζουμε ενώ π.χ. η Αγγλική φτάνει μόλις τις 40000.

Πηγή Pontos-News.gr

Read More

Υπάρχουν οι Θεοί;

Οι «αρχαίοι» Έλληνες είχαν ανακαλύψει τη φιλοσοφία, τη μουσική, το θέατρο, την ποίηση, τα μαθηματικά, την αστρονομία, την ιατρική, την αρχιτεκτονική, τη δημοκρατία, τον ανθρωπισμό τον  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ότι υπάρχει σήμερα δηλαδή!

«Καταραμένε Έλληνα, όπου να γυρίσω τη σκέψη μου, όπου και να στρέψω τη ψυχή μου, μπροστά μου σε βρίσκω…» έγραφε το 1800 ο Γερμανός συγγραφέας ιστορικός και ποιητής Φρήντριχ Σίλλερ.

Ακόμη και σήμερα η εξελικτική  μας πορεία και τεχνολογία είναι αποτέλεσμα της γνώσης εκείνων των ανθρώπων. Η ζωή μας είναι κυριολεκτικά αλυσοδεμένη στο κουβάρι της δικής τους γνώσης και ξετυλίγοντας το μόνο σε Εκείνους καταλήγουμε, αλλά και ταυτόχρονα τυλίγοντας το στην πορεία των χρόνων διαπιστώνουμε πως πάλι σε αυτούς θα  καταλήξουμε!
Αν κοιτάξουμε πίσω μας είναι εκεί, αν θελήσουμε να δούμε μπροστά μας και πάλι δια μέσω αυτών θα προχωρήσουμε. Οι Έλληνες είχαν ανακαλύψει τα πάντα αλλά στο θέμα της θρησκείας είχαν πέσει σε «πλάνη» είναι ο λόγος που ακούμε σήμερα!
Οι πρόγονοι μας πίστευαν σε αγάλματα και σε  θεούς ανύπαρκτους.

Είναι έτσι όμως;

Είναι άδικο να προσπαθείς να χαρακτηρίσεις πλανεμένους  θρησκευτικά τους Έλληνες και ακόμη πιο άδικο να προσπαθείς να υποβαθμίσεις το επίπεδο γνώσης τους απέναντι στο Θείο.  Nα προσπαθείς να πεις πως πίστευαν σε Θεούς που κατοικούσαν στον Όλυμπο με αρχηγό ένα σατράπη κολασμένο Θεό τον Δία και με ότι αυτό συνεπάγεται.
Να θέλεις να απαξιώσεις τη θρησκεία τους, για να καταφέρεις τι;
Μήπως τελικά το μόνο που καταφέρνεις είναι να απαξιώσεις τον εαυτό σου να καταστρέψεις τη  δική σου σκέψη και τελικά να αποκοπείς από την γνώση;
Η κρίση η δική μας σήμερα, σε σχέση με ποια γνώση υπάρχει που να δικαιολογεί μια τέτοια υποβάθμιση των θρησκευτικών απόψεων εκείνων των Ημίθεων Ελλήνων;

Ποια είναι τα επιχειρήματα μας εν τέλει τα οποία βάσιμα τεκμηριώνουν πως ο Λεωνίδας , ο Μιλτιάδης, οι επτά επί Θήβας, ο Αλέξανδρος, ο Φίλιππος, ο Περικλής, ο Αγησίλαος, ο Αλκιβιάδης, ο μεγάλος βασιλιάς Αγαμέμνων, ο Ομηρος, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης …. ατέλειωτη σειρά ανθρώπινων σκέψεων δεν θα είχε τη περιέργεια να ανέλθει στον Όλυμπο;
Υπάρχει κανείς που να πιστεύει πώς πραγματικά δεν θα μπορούσε να το κάνει;
Όπως και κανένας μας δε θα πρέπει να πιστεύει πως πράγματι ανήλθε του Ολύμπου για να το διαπιστώσει!
Δε θα χρειαζόταν ποτέ για κανένα Έλληνα των χρόνων εκείνων διότι πραγματικά όντας κοινωνοί - φιλόσοφοι της Θρησκείας εκείνης γνώριζαν ότι στο βουνό της γνώσης  (Ολυμπος) δεν υπάρχουν ανθρώπινες οντότητες που να το κατοικούν.

Αυτό σαν επιχείρημα σήμερα το χρησιμοποιούν αρκετοί,  ότι οι πρόγονοι μας πίστευαν σε φαντάσματα. Περισσότερο οι έλληνες και όχι οι ξένοι οι οποίοι και είναι γνώστες σε βαθμό μεγαλύτερο σε σχέση με τους κατοίκους αυτής της χώρας.

Αποδεδειγμένα λοιπόν είχαν την δυνατότητα πρόσβασης στη κορυφή του Ολύμπου όλοι οι παραπάνω, αλλά παρ αυτά συνέχισαν να κοινωνούν των ιδεών αυτών.

Γιατί; αφού πραγματικά δεν «είδαν» τίποτα;

Συνέχισαν διότι παρέμειναν μέτοχοι τούτης της κόσμο-θέασης. Έλαβαν τη γνώση και τη διατήρησαν, κατανόησαν τον κόσμο, τη δημιουργία του, τις αέναες δυνάμεις του, το σύμπαν ολάκερο, χρησιμοποιώντας τη αποκτηθείσα γνώση με στόχο να την  βελτιώσουν ακόμη περισσότερο.
Κρίνοντας ιδέες της εποχής εκείνης σήμερα αντικειμενικά για να το κάνουμε θα πρέπει να έχουμε εξασφαλίσει σαν προσωπικότητες τη γνώση εκείνη η οποία είναι απαιτητή για να μπορέσουμε να τις κατανοήσουμε.
Πρέπει να καταφέρουμε να σταθούμε στα χρόνια εκείνα χωρίς προκαταλήψεις και με γνώση για να δούμε πραγματικά τι ήταν αυτό που αντίκριζαν που για εμάς σήμερα δεν είναι ορατό ή το αντίθετο τελικά, να πιστέψουμε πως δεν έβλεπαν εκείνοι τίποτα σε σχέση με εμάς.
Αν υπάρξει μέσα μας η γνώση η πραγματική τότε θα αντιληφθούμε πώς πράγματι η θέαση του κόσμου όλου έδωσε στη αρχαιότητα την εθνική θρησκεία.

Η γνώση μας θα ξεγυμνώσει τις  έννοιες των θεών των «αρχαίων» Ελλήνων από τις σημερινές προκαταλήψεις και λυτρωτικά θα  δώσει τη πραγματική σημασία για να  κατατάξει ανάμεσα στις παρακαταθήκες των αρχαίων και τη θρησκεία τους.

Κάθε Θεός τους εννοιολογικά έχει μια διάσταση σε σχέση με τη θέαση της δημιουργίας του κόσμου, την ισορροπία και τη διατήρηση του.
Η ισορροπία αυτή εκφράζεται μέσω των Θεών-Δυνάμεων στη ζωή μας και κατ επέκταση στο Όλο σύμπαν.
Η ελληνική θρησκεία στηρίχτηκε ΠΑΝΤΑ στη γνώση, κάθε Θεός κρύβει μέσα του ανεξερεύνητη γνώση την οποία ο μύστης θα πρέπει και να αναζητήσει.
Ο καθένας μπορεί να μετέχει αυτής αρκεί όμως να προσπαθήσει, γνωρίζοντας όλο και περισσότερο τον εαυτό του. Όσο περισσότερο θα προσπαθεί να γνωρίσει την ψυχή του τόσο περισσότερο κατακτά γνώση Θεών.
Η γνώση είναι προϊόν των Θεών και σαν τέτοια ουσία πρέπει να τη δούμε. Πέρα από την υπόσταση τη σωματική η  οποία χαρακτηρίζει όλα τα έμψυχα όντα η γνώση και μόνο αυτή είναι η το προϊόν κατανόησης των Θεών-Σύμπαντος.
Η «αρχαία» γνώση παρακαταθήκη των Ελλήνων ποιητών-φιλοσόφων είναι έτσι διατυπωμένη ώστε να απαιτεί τρόπο - κόπο - κατανόησης  οδηγώντας τον άνθρωπο στην βελτίωση της ζωής του αλλά και του σύμπαντος, καθιστώντας ιδανικό το ρόλο της ο οποίος είναι η μόνη διαδρομή προς Εαυτούς!.

Όσο υπάρχει οποιαδήποτε συμπαντική μορφή ζωής θα υπάρχουν και οι Θεοί, μαζί θα πορεύονται ανά τους αιώνες.

Κάθε άγαλμα το οποίο λαξεύτηκε έγινε όταν ο άνθρωπος ήταν κοινωνός αυτής της γνώσης και κατάφερε να την εξωτερικεύσει απόλυτα και συμμετρικά στην μορφή του αγάλματος η οποία και παριστά το τέλειο αρμονικό του κόσμου όλου.
Η εσωτερική πλήρης ομορφιά –αρμονία - του καλλιτέχνη και η εξωτερική του σύμπαντος αποτυπώνονται ιδανικά σε μια λαξευμένη μορφή του Απόλλωνος!
Έτσι χρήστηκαν ειδωλολάτρες οι Έλληνες  επειδή μπόρεσαν και άγγιξαν το Θείο.

Οι Θεοί όμως είναι ΕΔΩ σε κάθε βλέμμα είναι εμπρός μας είναι ορατοί  στην τελειότητα της ίδιας της ζωής είναι η ίδια η Ζωή!
Όσο ο άνθρωπος θα κατακτά τη γνώση τόσο θα τους προσεγγίζει πιο πολύ, αυτός είναι ο ρόλος της και η πορεία μας.
Είδωλα και Έλληνες δεν ταυτίζονται στη θρησκεία του.
Η ομορφιά του σύμπαντος είναι ένα είδωλο;
Όχι φυσικά!

Αυτή την ισορροπημένη ομορφιά κατανόησαν και  εξύμνησαν πρώτοι οι Έλληνες και προσέφεραν στην ανθρωπότητα…
Ενας τέτοιος όμορφος κόσμος είναι ο κόσμος των Ελλήνων Θεών !

Αστεροπαίος

Read More

Διώξτε τον βάρβαρο που έχετε μέσα σας μόνο έτσι θα φύγουν οι βάρβαροι

Αν δεν γνωρίζεις τις αιτίες ενός προβλήματος δεν μπορείς να το θεραπεύσεις.
Εύκολα μπορείς να το διατυπώσεις δύσκολα να το κατανοήσεις.
Στη πατρίδα μας λαμβάνουν σήμερα γεγονότα τα οποία δρομολογούν τις εξελίξεις και για τις μετέπειτα γενιές. Ενώ είμαστε όχι απλά θεατές αλλά ταυτόχρονα και πρωταγωνιστές των όσων τυγχάνουν παρ' αυτά εξακολουθούμε να λειτουργούμε  μη  έχοντας συναίσθηση των πράξεων αλλά των  συνεπειών μας.
Οι «βάρβαροι» πάντα έχουν τον πρώτο λόγο σε κάθε συμφορά μας! Οι «βάρβαροι»!
Κατοικούν στη χώρα της εσπερίας (Γερμανία) και είναι οι δημιουργός αιτία των συμφορών μας.
Η εντύπωση αυτή εύκολα και έντεχνα έχει δημιουργηθεί  εκ των έσω και έχει κατοικήσει στα κεφάλια μας .Όλοι εκτός από εμάς.

Οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για τα δεινά μας και εμείς στο ελάχιστο!  Είναι εύκολο να στοχοποιείς άλλους εκτός από εσένα τον ίδιο. Πως μπορείς να σκοπεύσεις τον εαυτό σου;  Δύσκολο!
Οι ηγέτες της «Εσπερίας» είναι αυτοί οι οποίοι απεργάζονται τις  συμφορές της χώρας μας!
Και οι κάτοικοι της; δεν έχουν καμιά ευθύνη;
Πως η χώρα του Περικλή του Αλκιβιάδη, του Αρίσταρχου, του Μέμνωνος, του άγνωστου πολεμιστή των Πλαταιών έχει παραδοθεί από ανθρώπους ριψάσπιδες και  χωρίς ίχνος ανάμνησης.
Οι εμπνευστές αυτών των ημερών που βιώνουμε είναι «Έλληνες»  και έχουν και είχαν πάντα τη στήριξη των πολιτών. Τίποτα δεν διαδραματίστηκε χωρίς τη θέληση μας. Τα πάντα είναι δικό μας δημιούργημα.
 Έτσι θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε και να δούμε το πρόβλημα ίσα στα «μάτια».
Σαν μια άλλη ιστορική πρόκληση στη μακραίωνη πορεία της χώρας . Οι «Πέρσες» της εσπερίας είναι πια προ των πυλών το μόνο που χρειάζεται από εμάς είναι η άφοβη καθαρή μάτια του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή, του Παυσανία. Να εστιάσουμε ακριβώς στο πρόβλημα κοιτώντας το με θάρρος  θέληση και πίστη στις δυνάμεις μας για την επίλυση του.
Οι προαιώνιες αξίες τα ιδανικά μας παραμένουν παρακαταθήκη σε κάθε ελεύθερο άνθρωπο.
Ο Ηρακλής είναι η αιώνια ΕΛΛΗΝΙΚΗ διαχρονική αξία.
Το πρότυπο ΟΛΩΝ των Ελλήνων  ο πολεμιστής «φιλόσοφος» Ηρακλής.
Τίποτα δε σου χαρίζεται χωρίς νόηση και κόπο. Η δύναμη της γνώσης συνυπάρχει με τη σωματική δύναμη
Γεμάτη  η ζωή μας από  προβλήματα τα οποία ζητούν άθλους προς επίλυση.
Ο αιώνιος έφηβος Ηρακλής δεν έπαψε ποτέ να αγωνίζεται και να εμπνέει τον ελεύθερο σκεπτόμενο άνθρωπο.
Εκεί είναι η λύση  των προβλημάτων μας.
Ιδανικά και αξίες ξενόφερτες γέμισαν πια τις μετά χρόνια άδειες καρδιές μας.
Άνθρωποι γεννιούνται και πεθαίνουν σε αυτή τη χώρα χωρίς να έχουν γνωρίσει την πραγματική προγονική ιστορία, χωρίς να έχουν κατανοήσει τα ΙΕΡΑ βιβλία των Ελλήνων.
Το πρότυπο ΟΛΩΝ των ηρώων ο Θείος Ηρακλής, η αποτελεσματικότητα του καθοριζόταν από την σκεπτόμενη απόφαση του.
Οι «βάρβαροι» είναι πια μέσα μας!
Η έλλειψη παιδείας αξιών και ιδανικών προκαλούν ένα τεράστιο άδειασμα στη ψυχή του Έλληνα. Είναι το κενό της απουσίας των Θεών και προγόνων. Ασυμπλήρωτο ανά τους αιώνες είχε αποτέλεσμα τον μετασχηματισμό του έλληνα σε βαρβάρου.  Ξένος και ακατάδεχτος πια προς τη δική του παιδεία, άλλοτε αρνούμενος την και άλλοτε επιλέγοντας  μακριά της  έχασε πια το δρόμο.
Τώρα μόνο ένας Θησέας  θα μπορέσει να οδηγήσει στην έξοδο και στην μονομαχία με τον Μινώταυρο της κρίσης.
Οι  Θείοι πρόγονοι μας  Θησέας και Ηρακλής ηνίοχοι του νου και της καρδιάς της Ζωής  είναι έτοιμοι σαν από καιρό να μας καθοδηγήσουν σήμερα. Στη χώρα τούτη των Θεών δε πρέπει σε εμάς μικρά έργα.
Όπου και να στρέψεις τη ματιά σου είναι ή ίδια εικόνα που αντίκρισαν και Εκείνοι, όπου και αν σταθείς το ίδιο μέρος προσωρινά καταλαμβάνει το σώμα σου με το δικό τους. Λατρεύτηκαν σαν Θεοί και όχι αδιάφορα και τυχαία από τους προγόνους μας. Ο αγώνας τους, η πορεία τους, η καρδιά τους η προσφορά τους μόνο με των  Θεών μπορεί να συγκριθεί.
Ας το καταλάβουμε στη χώρα που περπάτησαν οι Θεοί δε χωράνε άνθρωποι χωρίς καρδιά και αξίες .

Διώξτε τον βάρβαρο που έχετε μέσα σας μόνο έτσι θα φύγουν οι βάρβαροι!!!

Αστεροπαίος

Read More

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΤΟΒΑΙΟΣ Ο ΜΑΚΕΔΩΝ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΤΟΒΑΙΟΣ γόνος της ΠΑΙΟΝΙΚΗΣ γης.

Γεννήθηκε τον 5αιώνα μ.Χ. στους Στόβους της Παιονίας.

Αιώνια κρατήθηκε στις καρδιές των Ελλήνων για το έργο του «ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΝ» συγκεντρώνοντας μια πραγματική κιβωτό της Ελληνικής σκέψης, ένα απόσταγμα σοφίας 204 φιλοσόφων, 150 ποιητών και 120 ρητόρων μέσα σε ένα χρονικό φάσμα 12 αιώνων.

Ο στόχος του έργου;
Το να γίνουμε άνθρωποι, είτε περισσότερο άνθρωποι, μελετώντας τις σκέψεις των Θείων Ελλήνων. Σκέψεις που λάμπρυναν αλλά και λαμπρύνουν την πορεία του ανθρώπινου γένους οδηγώντας το μέσω της μοναδικής πρόσβασης που είναι η ΓΝΩΣΗ, στον Θεό.
Αιώνιοι ανιχνευτές και κατακτητές της Θείας γνώσης οι Έλληνες προσέφεραν στην παγκόσμια ανθρωπότητα τους λόγους των Θεών. Τα λόγια τους και τα έργα τους δεν ήταν τίποτε λιγότερο από λόγια και έργα Θεών!

"Αστεροπαίος "

Read More

Στην Ελευσίνα, στα βήματα της Μητέρας Θεάς

Ο ήλιος βρισκόταν στη μεσημεριάτικη κορύφωσή του, όταν φτάσαμε στον ιερό χώρο της Ελευσίνας.  Εαρινή ισημερία κι αρχή της άνοιξης.  Ο χώρος καταπράσινος, σπαρμένος με λουλούδια κάθε χρώματος και υφής.
Η Κόρη ανήλθε στον πάνω κόσμο κι η Μητέρα Θεά, με περίσσια χαρά και γενναιοδωρία, σκόρπισε τα δώρα της στη γη.  (Δη=Γη-μήτηρ, κατά μία ετυμολογία) η Θεά που είναι ένα με τη γη, η Μητέρα Γη.
Κάπως έτσι αρχίζει ο μύθος...  Κι επειδή, τα σοβαρότερα πράγματα στην αρχαιότητα περνούσαν πάντα μέσα από μύθους, έτσι και τούτη η διήγηση για την Δήμητρα και την Περσεφόνη.  Η Περσεφόνη...  η ψυχή που ενσαρκώνεται, η ψυχή που αφήνει το υλικό της σώμα.  Η ψυχή που ανεβαίνει στον πάνω κόσμο, η ψυχή που κατέρχεται στον κάτω κόσμο.  Η Δήμητρα...  Η Θεά γη που βλασταίνει περιοδικά, η βλάστηση που μαραίνεται και πάλι ανασταίνεται.  Ζωή, θάνατος, αναγέννηση...  ζωή, θάνατος, αναγέννηση για όλα τα πλάσματα σε μια αέναη κυκλική πορεία.
Ανηφορίζουμε τον αρχαίο μαρμάρινο δρόμο.  Τον ίδιο δρόμο που έπαιρναν ιεροφάντες και πρωθιέρειες, ιερείς και ιέρειες, απλοί άνθρωποι μύστες που συμμετείχαν στα Ελευσίνια Μυστήρια χιλιάδες χρόνια πίσω.  Τα Ελευσίνια Μυστήρια...  μια εξοικείωση με τον θάνατο, μια προετοιμασία για την μεταθανάτια ζωή.
Αναλογίζομαι την σοφία του αρχαίου κόσμου.  Όλες οι αρχαίες θρησκείες ήταν προσανατολισμένες στην προετοιμασία των ανθρώπων για την μεταθανάτια ζωή.  Όλες οι θρησκείες βοηθούσαν τους ανθρώπους να ξεπεράσουν το δέος και τον φόβο για τον θάνατο προσεγγίζοντάς τον, φέρνοντάς τον κοντά τους.  Ένας κόσμος παράλληλος στον δικό μας, τόσο κοντά μας, που μας είναι ίσως αδύνατον να το πιστέψουμε.  Ο πέρα κόσμος των Αιγυπτίων, τα Καβείρια Μυστήρια, τα Ελευσίνια Μυστήρια.  Κι η Θεά...  πάντα παρούσα, στην αέναη κυκλική πορεία - Ζωή, θάνατος, αναγέννηση για όλα τα πλάσματα της γης, για ολόκληρη τη φύση.
Τα βήματά μας μας φέρνουν στο Τελεστήριο...  ή τουλάχιστον, σε ό,τι απέμεινε απ' αυτό.  Εδώ τελούνταν τα Ελευσίνια Μυστήρια, τα άρρητα μυστήρια της αρχαιότητας.  Εδώ το αποκορύφωμα της τελετής, για την οποία σπαράγματα κι υπόνοιες μονάχα έχουν μείνει και υποθέσεις αποπειρόμαστε βάσει γραπτών και άλλων κειμηλίων.
Δυο βυζαντινοί αυτοκράτορες με αλλεπάλληλα διατάγματα προσπάθησαν να καταργήσουν τα Ελευσίνια Μυστήρια, σε μια προσπάθειά επιβολής του χριστιανισμού ως κρατικής θρησκείας.  Όμως, αυτό που δεν κατάφεραν οι βυζαντινοί με τα διατάγματα, το κατάφεραν οι γότθοι κι οι φανατικοί χριστιανοί ιερείς και μοναχοί με την ωμή βία.
«Τα τελευταία απομεινάρια των Μυστηρίων εξαλείφθηκαν το 396, όταν ο βασιλιάς των Γότθων Αλάριχος, συνοδευόμενος από Χριστιανούς ιερείς και μοναχούς κατέστρεψε το ιερό της Ελευσίνας και θανάτωσε όλο το ιερατείο. Το τέλος των Ελευσινίων αναφέρεται από τον ιστορικό Ευνάπιο, ο οποίος είχε μυηθεί κι ο ίδιος στα Μυστήρια κι είχε γίνει ιεροφάντης. Τελευταίος νόμιμος ιεροφάντης των Μυστηρίων φαίνεται από τις πηγές να είναι ο Ευμολπίδης Νεστόριος, ο οποίος "ανήγγειλε την αρχή της μεγάλης πνευματικής νύχτας για την ανθρωπότητα", διαβάζω στην Βικιπαίδεια.  Τα ίδια περίπου διαβάζω και σ' άλλες πηγές.
Ήταν στα τέλη του 4ου αιώνα που έγινε κι αυτό το κακό.  Μια εποχή θρησκευτικού φανατισμού κι έντονης θρησκευτικής βίας.  Ήταν η εποχή που οι Γότθοι κατέβηκαν στη χώρα μας καταστρέφοντας ολοσχερώς τον αρχαίο πολιτισμό κι εξαφανίζοντας κάθε ίχνος της αρχαίας θρησκείας.  Η Ελευσίνα δεν ήταν ο μόνος χώρος που κατέστρεψαν.  Ένας άλλος περίφημος χώρος της αρχαιότητας, που καταστράφηκε από το σπαθί και τη φωτιά τους, ήταν η Αυλίδα.  Όμως, οι χώροι αυτοί δεν ήταν οι μόνοι που γνώρισαν τον θρησκευτικό φανατισμό.  Τον 4ο αιώνα επίσης, καταστράφηκε από τους φανατικούς χριστιανούς το άγαλμα της Νέμεσης στον Ραμνούντα.
Δυστυχώς, την εποχή αυτή οι θρησκευτικές ταραχές, οι σφαγές κι οι καταστροφές δεν περιορίστηκαν μόνο στα ελληνικά όρια.  Μας είναι γνωστές οι ταραχές και η βία που ξέσπασαν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου με αποτέλεσμα την καταστροφή του Σεραπείου και της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας και αποκορύφωμα την φρικτή δολοφονία της μεγάλης νεοπλατωνικής φιλοσόφου Υπατίας, στις αρχές του 5ου αιώνα, από ένα φανατικό πλήθος χριστιανών, επειδή θεωρήθηκε επικίνδυνη για την διάδοση του χριστιανισμού.  Αυτό το γεγονός άλλωστε σηματοδότησε και την αρχή του Μεσαίωνα για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
«Γιατί;», αναρωτιέμαι.  «Γιατί τόσος φανατισμός, τόση βία, τόσος πόνος και τόση καταστροφή;»  Ο χριστιανισμός εκείνη την εποχή ήταν ήδη μια επίσημη, μια αναγνωρισμένη κρατική θρησκεία για αρκετά κράτη, όπως επίσης και για την ρωμαϊκή και την βυζαντινή αυτοκρατορία.  Επίσης, είχε ήδη διαδοθεί και στη Δυτική Ευρώπη.  Δεν τους έφτανε να είναι η επίσημη θρησκεία;  Έπρεπε να είναι η μοναδική θρησκεία;  Έπρεπε να εξαλείψουν κάθε ίχνος οποιασδήποτε άλλης θρησκείας, οποιασδήποτε άλλης πίστης κι οποιουδήποτε άλλου πιστού ή πιστής;
Ερωτήσεις κοινής λογικής που δυστυχώς δεν μπορούν να βρουν μια λογική απάντηση, μια εξήγηση που να στηρίζεται στην κοινή λογική.  Γιατί, εκεί που απλώνεται ο θρησκευτικός φανατισμός, η κοινή λογική παραμερίζεται.  Εκεί που επικρατεί η θρησκευτική βία, η ανθρωπιά εξαφανίζεται.
Ο χριστιανισμός, μια θρησκεία αγάπης και ισότητας, που κατέληξε σπορά μίσους και βίας καθοδηγούμενος από άνδρες μισαλλόδοξους, μισογύνηδες, αδαείς και φανατικούς.  Μια θρησκεία, που με ζήλο για την καταστροφή του «παλιού», έριξε τελικά την ανθρωπότητα στη δεισιδαιμονία και τον σκοταδισμό.
Ο ουρανός διαυγής και καταγάλανος κι ένα γλυκό καθαρτήριο αεράκι φυσά, λες και μάχεται να διώξει απ' τον χώρο τα φαντάσματα καταστροφέων και τυράννων.  Ο λαμπερός ανοιξιάτικος ήλιος φωτίζει άπλετα τον χώρο και ζεσταίνει τα κορμιά και τις καρδιές μας.  Η Ελευσίνα συνεχίζει την πορεία της στο χρόνο.  Ζει μέσα απ' την ιστορία της, μέσα απ' τους επισκέπτες της, μέσα από κάθε άνθρωπο που σέβεται και τιμά το μεγαλείο της, που αντιλαμβάνεται τη δύναμη και την ουσία των Μυστηρίων της, των Ελευσινίων Μυστηρίων.

Πηγές:
Ελευσίνα, ο αρχαιολογικός χώρος και το μουσείο: Καλλιόπη Παπαγγελή
Βικιπαίδεια για Ελευσίνια Μυστήρια, Υπατία
Ιστορία του χριστιανισμού
Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού για Ραμνούντα
Αρχαιολογικός χώρος Αυλίδας

Πηγή http://users.otenet.gr/~scoutari/elefsis.html

Read More

Η Μάχη της Κρήτης

Το 960 ο βυζαντινός αυτοκράτωρ Ρωμανός Β'; και ο παρακοιμώμενος Ιωσήφ Βρίγγας ανέθεσαν στον Αρμένιο στρατηγό Νικηφόρο Φωκά τον αφανισμό της Κρήτης και των Κρητικών.

Ο τεράστιος βυζαντινός στόλος ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη στις 5 Ιουλίου 960. Αποτελείτο από 3300 πλοία που μετέφεραν στρατό και εφόδια. Οι βυζαντινοί είχαν στρατολογήσει βάρβαρα στίφη Σλαύων, Αρμενίων και Ρώσων.
Ο M. Canard, στο Byzance et les Arabes μας πληροφορεί ότι οι Έλληνες διέθεταν μόλις 240 πλοία και ζήτησαν από τους Άραβες πολεμοφόδια και στρατό. Εκείνο τον καιρό οι Άραβες με επικεφαλής τον Χαμβδά πολεμούσαν στο μέτωπο της Μικράς Ασίας τους βυζαντινούς κατακτητές, και έτσι δεν μπόρεσαν να τους στείλουν παρά μικρές ποσότητες πολεμοφοδίων, αλλά καθόλου στρατό. Έτσι οι γενναίοι Κρητικοί μαχητές αντιμετώπισαν μόνοι τους τον τεράστιο βυζαντινό στόλο που μετέφερε 500.000 βυζαντινούς κατακτητές στο ηρωικό Νησί.


Οι Έλληνες γρήγορα έμαθαν τα νέα και άρχισαν να οχυρώνωνται. Η ιστορία έχει καταγράψει ως επικεφαλή της ηρωικής αντιστάσεως την Κρητικοπούλα Ιέρεια της Αρτέμιδος Κλεαγέτη.


Ο Πρίσκος στην χρονογραφία του μας πληροφορεί ότι ήταν μόλις 25 ετών το 960, και αμέσως άρχισε να εμψυχώνει τους Κρητικούς περιδιαβαίνουσα όλα τα οχυρά. Η Κλεαγέτη ήταν πολύ μορφωμένη και γόνος Ιερατικής οικογενείας. Η μητέρα της λεγόταν Ζηνόκλεια, ήταν Ιέρεια της Ήρας, και είχε πάρει μέρος στην μάχη της Κρήτης κατά των βυζαντινών το 949. Με το τόξο της είχε σκοτώσει 50 βυζαντινούς κατακτητές. Η Ζηνόκλεια τελούσε τα Ελληνικά Μυστήρια και είχε διδάξει από μικρή την θυγατέρα της Κλεαγέτη το πώς να πολεμά τους βυζαντινούς κατακτητές.


Ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του αναφέρει την Κλεαγέτη με υβριστικούς όρους. Την αποκαλεί «γύναιον εταιρικόν», «αναιδές», και ότι τάχα έκανε μαγγανείες. Όμως της αναγνωρίζει, αν και με υβριστικό τόνο, ότι ήταν μάντισσα και ότι ήταν ατρόμητη, καθώς πλησίαζε μόνη της μέχρι τα φυλάκια των βυζαντινών και τους προκαλούσε σε πόλεμο.


Ο Νικηφόρος Φωκάς αμέσως μετά την απόβαση αρχίζει γενική επίθεση. Σφάζει αρκετούς Κρητικούς τις πρώτες ημέρες. Νοιώθοντας ότι η νίκη του θα είναι εύκολη εξ αιτίας του τεραστίου όγκου του στρατεύματός του, δίνει 10.000 βυζαντινούς στρατιώτες στον στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά και τον διατάσσει να εισβάλει στην ενδοχώρα του Νησιού και να κατασκοπεύσει τους Κρητικούς.

Η  Ιέρεια Κλεαγέτη απαντά με ανταρτοπόλεμο. Βάζει τις Κρητικοπούλες να δίνουν κρασί στους βυζαντινούς στρατιώτες, να τους μεθούν και να αποσπούν πληροφορίες. Αφού τους διέλυσαν την πειθαρχία η Κλεαγέτη διέταξε τους 400 Κρητικούς που είχε υπό τις διαταγές της να λάβουν θέσεις μάχης στα βουνά.

Μόλις οι Κρητικοί είδαν τους βυζαντινούς αποδιοργανωμένους ξεκίνησαν επίθεση με επικεφαλής την ηρωική Ιέρεια της Αρτέμιδος. Οι βυζαντινοί αντιστάθηκαν με σθένος. Η Κλεαγέτη σημάδεψε με το τόξο της τον βυζαντινό στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά, κτύπησε το άλογό του και τον ανάγκασε να ξεκαβαλικέψει. Αμέσως χύμηξε πάνω του με το τσεκούρι της και τον σκότωσε.

Οι βυζαντινοί σε αυτή την δεύτερη φάση του αγώνος τράπηκαν σε φυγή αλλά οι Κρητικοί τους πήραν στο κυνήγι. Ελάχιστοι από τους στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά κατόρθωσαν να επιστρέψουν ζωντανοί στο στρατόπεδο του Νικηφόρου Φωκά.


Ο Φωκάς, ωσάν να κτυπήθηκε από κεραυνό, μόλις άκουσε τα νέα άρχισε να ετοιμάζει ενέδρες. Άρχισε να πολιορκεί τον Χάνδακα (Ηράκλειο).



Ο Πρίσκος, έχει καταγράψει το πώς απευθύνθηκε στους στρατιώτες του λέγων ότι «Δεν νομίζω να αγνοεί κανείς σας την επιθετικότητα και το θράσος των απογόνων της Αριάδνης, τις τόσες διαρπαγές και τα φονικά που έχουν διαπράξει κατά των Ρωμαίων. Δεν ανέχεται η εκκλησία του Χριστού να λυμαίνωνται το χριστεπώνυμο πλήθος οι ειδωλολάτρες.

Μην εξοκείλετε στην απειθαρχία και την καλοπέραση διότι θα πάθετε ότι και οι στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά. Ας μην σπαταλάμε τον καιρό μας με οκνηρία και μέθη, αλλά παραμένοντας Ρωμαίοι ας επιδείξουμε στον πόλεμο κατά των ειδωλολατρών το γενναίο μας φρόνημα».

Μετά πήρε τον στρατό του και άρχισε επίθεση καθώς είχε πληροφορίες ότι 40.000 Κρητικοί ετοιμάζονταν να του επιτεθούν αιφνιδιαστικά και να τον εκδιώξουν από το Νησί. Ο Νικηφόρος Φωκάς περίμενε να νυκτώσει και επιτέθηκε το βράδυ στους Κρητικούς, οι οποίοι δεν άκουσαν την Κλεαγέτη και έκαναν το λάθος να κατασκηνώσουν σε πεδιάδα.

Εκεί ο Νικηφόρος Φωκάς τους έπιασε στον ύπνο, απροετοίμαστους, και τους έσφαξε όλους. Ο Νικηφόρος Φωκάς, για να αποδείξει το πόσο βάρβαρος ήταν και το πόσο μισούσε τους Έλληνες, διέταξε τους στρατιώτες του να κόψουν τα κεφάλια των Ελλήνων και να τα μαζέψουν σε σακκιά.

Ύστερα διέταξε να τα καρφώσουν σε κοντάρια και να τα τοποθετήσουν μπροστά στο κάστρο του Χάνδακος. Μετά, όπως διασώζει ο Λέων Διάκονος, ο Φωκάς διέταξε όσα κεφάλια Κρητικών περίσσεψαν να τα εκσφενδονίζουν με τις βαλλίστρες μέσα στα τείχη του κάστρου...

Οι Κρητικοί μόλις ανεγνώρισαν τους ομοφύλους των, ξέσπασαν σε οιμωγές. Ακούστηκαν κλάματα. Τρόμος κατέλαβε το στρατόπεδο των Κρητικών. Ακούστηκαν κραυγές και θρήνοι ωσαν η πόλη να είχε ήδη κατακτηθεί. Μολονότι δεν είχαν καμμία διάθεση για ειρήνη με τους βυζαντινούς, τώρα είχαν χάσει το θάρρος τους. Εκείνη την δύσκολη στιγμή εμφανίστηκε στα τείχη η νεαρή Ιέρεια Κλεαγέτη. Το πρόσωπό της έλαμπε από ζωντάνια όταν ενθάρρυνε τους Κρητικούς.

Ο Πρίσκος διέσωσε τα λόγια της: «Γενναίοι άνδρες και γυναίκες, αιώνες τώρα πολεμούμε τους Ρωμαίους. Οι Θεοί δεν μας εγκατέλειψαν, πάντα στέκονται στο πλευρό μας. Μόλις κατατροπώσαμε τους Ρωμαίους του Παστιλά. Τώρα θα λιποψυχήσουμε μπροστά σ'; έναν ασεβή Ρωμαίο; Εμπρός! Τραβήξτε τα σπαθιά. Ακονίσατε τους πελέκεις. Τεντώσατε τα βέλη. Θάνατος στους Ρωμαίους κατακτητές. Βοήθησέ μας Τοξόκλυτη Θεά. Ίσιωσε τα θανατηφόρα βέλη μας να βρουν τον στόχο τους».

Η νεαρή Ιέρεια αμέσως διατάζει επίθεση. Εμψυχωμένοι από την ατρόμητη Ιέρειά τους που όρμησε πρώτη, 35.000 Κρητικοί, μαζί και γυναικόπαιδα, εφορμούν εναντίον των βυζαντινών κατακτητών. Ο Νικηφόρος Φωκάς ταράζεται από την ξαφνική αντεπίθεση. Αλλά πριν προλάβει να συνέλθει καταμετρά 90.000 χιλιάδες νεκρούς, οι περισσότεροι από τα επίλεκτα βυζαντινά σώματα των Αρμενίων.

Ο Νικηφόρος Φωκάς αναγκάζεται να σαλπίσει υποχώρηση. Έβλεπε πιά ότι ήταν πολύ δύσκολο να κατατροπώσει τους Κρητικούς και μάλιστα με τέτοια οχυρά. Αποφάσισε, γράφει ο Λέων Διάκονος, να πολιορκήσει τον Χάνδακα(Ηράκλειο). Αποφάσισε να λιμοκτονήσει τους Κρητικούς μέχρις ότου κατασκευάσει νέες πολιορκητικές μηχανές. Έτσι τελείωσε ο χειμώνας του 960-961.

Κατά την διάρκεια του χειμώνος δεν έπαυσαν τελείως οι εχθροπραξίες. Ομάδες καταδρομών των Κρητικών κτυπούσαν συνεχώς τους βυζαντινούς κατακτητές. Οι απώλειες των Κρητικών έφτασαν τις 30.000 νεκρούς και των βυζαντινών τις 110.000 νεκρούς, αναφέρει ο M. Canard στο Byzance et les Arabes.

Στο τέλος Φεβρουαρίου του 961, ο Νικηφόρος Φωκάς άρχισε πάλι τον πόλεμο με νέο στρατό και εφόδια που παρέλαβε από την Κωνσταντινούπολη. Αντιθέτως η θέση των Κρητικών γινόταν όλο και πιό δύσκολη καθώς τα τρόφιμα λιγόστευαν και ο ναυτικός αποκλεισμός του Νησιού δεν επέτρεπε τον ανεφοδιασμό.

Οι στρατιωτικοί αρχηγοί των Κρητικών, Ναύκλος και Ανεμάς, έκαναν συμβούλιο και αποφάσισαν να περιμένουν, μέσα στην πόλη, βοήθεια από τους Άραβες. Όμως η Κλεαγέτη τους είπε να συνεχίσουν τον ανταρτοπόλεμο στα βουνά και να μην πολεμήσουν μέσα στην πόλη διότι το κάστρο ίσως να μην αντέξει την πολιορκία. Τελικά υπερίσχυσε η γνώμη του Ανεμά, η οποία δυστυχώς απεδείχθη μοιραία.

Οι βυζαντινοί κατακτητές άρχισαν την πολιορκία σκάβοντας κάτω από την τάφρο και άρχισαν να ξεκολλούν πέτρες από το τείχος. Πρόσθεσαν ξύλα στα υποστηρίγματα και τους έβαλαν φωτιά. Σε λίγο η φωτιά απανθράκωσε τα υποστηρίγματα και δύο επάλξεις του κεντρικού τείχους κατέρρευσαν. Αμέσως όρμησαν στην πόλη τα βυζαντινά στίφη και άρχισαν γενική σφαγή χωρίς να κάνουν διάκριση αμάχου και μαχομένου πληθυσμού. Τα γυναικόπαιδα έτρεχαν να κρυφτούν στα σοκάκια αλλά οι βυζαντινοί τους εξολόθρευαν ανηλεώς. Για τρεις ολόκληρες ημέρες δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να σφάζουν άμαχο πληθυσμό.

Η κατάκτηση της Κρήτης ολοκληρώθηκε στις 7 Μαρτίου 961. Οι πηγές κατέγραψαν 200.000 νεκρούς Κρητικούς, μαζί με τα γυναικόπαιδα, που γενοκτόνησαν οι βυζαντινοί . Μαζί με τους ήδη νεκρούς Κρητικούς στα πεδία των μαχών, το Ολοκαύτωμα της Κρήτης αριθμεί 270.000 νεκρούς.

Ο Νικηφόρος Φωκάς, χωρίς κανένα ίχνος θεοσέβειας, ανδρείας και πολιτισμού, ζήτησε να βρουν το πτώμα της Ιέρειας Κλεαγέτης. Μόλις οι βυζαντινοί το βρήκαν, ο βάρβαρος Αρμένιος στρατηγός διέταξε να της κόψουν το κεφάλι και να το καρφώσουν σε ένα κοντάρι. Αφού το έφτυσε, το περιέφερε πάνω στο άλογό του ως τρόπαιο...

Ο Νικηφόρος Φωκάς για να ολοκληρώσει την καταστροφή της Κρήτης διατάσσει την φυλετική αλλοίωση του Κρητικού λαού. Εγκαθιστά στο ηρωικό Νησί βαρβάρους Σλαύους, Ρώσους και Αρμένιους. Επιπλέον διατάσσει τους μοναχούς των χριστιανών να εκχριστιανίσουν βιαίως τον Κρητικό λαό. Ο Νίκων ο «Μετανοείτε» αποβιβάζεται στην Κρήτη με προστασία βυζαντινής φρουράς και αρχίζει νέες σφαγές.

Η Γενοκτονία 270.000 Κρητικών από τους βυζαντινούς κατακτητές το 961 έχει χαραχθεί βαθιά στην μνήμη όλων των Ελλήνων παρά τις προσπάθειες των νεοβυζαντινών κατακτητών να την διαγράψουν.

Ξεπερνώντας κάθε όριο θράσους, ο «πατριάρχης» των χριστιανών Βαρθολομαίος, πριν από δύο χρόνια, έστησε τον ...ανδριάντα του Νικηφόρου Φωκά στην Κρήτη(!!!).


Πηγές:
Λέων Διάκονος, Ιστορία

Read More

Ζεί ο Αλέξανδρος; Ζεί και Βασιλεύει!!!

Είμαι πάντα εδώ, τριγυρνώ σε όλα τα λιμάνια και τις θάλασσες του κόσμου είμαι η αδελφή του,  η αδελφή σου. Αναζητώ τον Μέγιστο Ελληνα Βασιλιά. Σε όλα τα σημεία της οικουμένης σε όποια γωνιά της εσχατιάς κα αν βρέθηκα καταφέρνω να τον συναντήσω.

Αδέλφια μου ο Αλέξανδρος είναι παντού, σε κάθε θάλασσα, σε κάθε λιμάνι όπου υπάρχει έστω και ενας άνθρωπος είναι εκεί. Ανοιξε τις καρδιές των ανθρώπων χρησιμοποιώντας το κλειδί που παρέλαβε απο τον Προμηθέα. Ο ήχος του κλειδιού που ανοίγει το μυαλό και τις καρδιές των ανθρωπων ακούει στη λέξη ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ. Ο άνθρωπος στέκεται στα πόδια του μέσω της γνώσης για τη ζωή. Το έργο του Θεού Προμηθέα έλαμψε δια μέσω του υιού του Διός.

Ο ανθρωπισμός είναι το ζητούμενο για τον Αλέξανδρο και δια μέσου της γνώσης που παρέλήφθη απο τον  Προμηθέα χαρίστηκε απο τον  Αλέξανδρο στην οικουμένη. Η φωτιά της γνωσης του Προμηθέα είναι άσβηστη και ζωογόνος, δεν καταστρέφει στο πέρασμα της αλλά κρατά τις καρδιές ζεστές και δημιουργικές.

Είμαι η αδελφή του Αλέξανδρου και δε ρωτώ πια αλλά φωνάζω στην οικουμένη πως ο Βασιλιάς ΖΕΙ, το βασίλειο του είναι  εδραιωμένο  στη ψυχή του κόσμου για ΠΑΝΤΑ!

  

Read More

Η ανάσα της γής!

Ο χρόνος υπάρχει μόνο για τους θνητούς. Οι θεοί τον επινόησαν για τα πλάσματα της γής, είναι το όριο που έθεσαν στην ζωή ανάμεσα στο άπειρο. Μέσα σε ένα σύμπαν άχρονο και άπειρο, χρίστηκε διαιτητής της ζωής.

Να αποφασίζει το τώρα, το πότε και το τι. Μέγας Βασιλιάς της ζωής , αγέραστος, ακούραστος οδηγεί τις ζωές στην ίδια κοινή μοίρα και πορεία προς τη δύση. Κάθε τι το οποίο γεννήθηκε από τη μητέρα γη επιζητεί μέσα στο χρόνο να επιστρέψει στην αγκαλιά της .

Η γέννηση, ο αποχωρισμός και η επιστροφή, είναι τα τρία στάδια του ταξιδιού. Όλα επιστρέφουν εκεί από όπου ξεκίνησαν κάθε τι το οποίο γεννήθηκε, επιστρέφει από το ταξίδι του στο χρόνο, κουρασμένο, ώριμο και εξαντλημένο, να ξαποστάσει για πάντα στην αγκαλιά της.

Αγκαλιά αιώνια της άχρονης μητέρας που καρτερεί την επιστροφή. Αθάνατη μάνα, αθάνατη Θεά που γεννά όμως θνητά παιδιά μεγάλος ο καημός της. Λατρεύει τα παιδιά της και τα κρατά σφιχτά στην αγκαλιά της τη μέρα που θα γυρίσουν .Το ταξίδι του χρόνου αρχίζει τη μέρα της γέννησης και καρποφορεί στην αιώνια Ιθάκη των πλασμάτων την αγκαλιά της.

Ανάσα της γης είναι η ζωή κάθε πλάσματος, είνα δημιουργημένη έτσι από τους Θεούς του κόσμου τούτου η επιστροφή στη μητέρα γη. Κάθε ανάσα που επιστρέφει χαρίζεται και πάλι σε μια άλλη γέννεση έτσι αγωνίζεται να κρατηθεί αιώνια τούτος ο κύκλος..

Όσο θα επιστρέφει μια ανάσα πίσω θα είναι μια ανάσα ενάντια στο χρόνο. Η  ζωή θα συναγωνίζεται το άπειρο του χρόνου και θα καταφέρνει να υπάρχει. Μια ανάσα δική μου, δική σου, είναι μια ανάσα ενός προγόνου ενος ανθρώπου του παρόντος και ενός ανθρώπου του μέλλοντος . Στην κάθε ανάσα συνυπάρχουν και τα τρία. Ετσι καθόρισαν οι Θεοί του κόσμου την αιώνια ανάσα της γης να υπάρχει πάντα!
"Αστεροπαίος"
 

Read More

Φιλιππος : Ο Βασιλιάς μας

Αιγές Βεργίνα Βασιλικοί τάφοι, ανάκτορα η καρδιά της Μακεδονικής δυναστείας.
Μια επίσκεψη αρκεί για να γνωρίσει ο επισκέπτης την αποκαρδιωτική μοναξιά των ανακτόρων.

Οι Βασιλιάδες πια δε μένουν εδώ, φροντίσαμε εμείς όσο μπορούσαμε καταστώντας το χώρο αφιλόξενο για τον επισκέπτη. Τα πάντα κλειστά, απρόσιτα στο κοινό της Κυριακής, ο χώρος των Μακεδονικών τάφων σφραγισμένος τον κοιτάς μόνο μέσα απο κλειστές σιδερένιες πόρτες.
Βασιλιάδες χωρίς λαό όμως χωρίς τη θέληση τους, βασιλικοί τάφοι δίχως να μπορεί να τους προσεγγίσει ο επισκέπτης. 
Δίπλα τους και βόρεια συναντάς το ιερό της Εύκλειας, αν δεν προσέξεις τη πινακίδα σίγουρα θα το προσπεράσεις. Απρόσιτο εγκαταλελειμμένο σχεδόν παρατημένο, να δείχνει πια πως οι σύγχρονοι Μακεδόνες εξορίζουν την καλόφημη Θεά τη Μακεδονικής αγοράς.
Τα ανάκτορα δεν υπάρχουν πια χαμένα στη φθορά του χρόνου αλλά και στην αδιαφορία των ανθρώπων όχι χωρίς λόγο.
Η ιερότητα του χώρου είναι πιά δύσκολα να ανιχνευθεί από τον σύγχρονο  Ελληνα. Το σπουδαιότερο μνημείο της Μακεδονίας  η αφετηρία της Μακεδονικής δυναστείας οι πρώτες εικόνες ζωής του μεγαλύτερου Ελληνα όλων των εποχών του Αλέξανδρου στις Αιγές παραμένουν αδιάφορες για τους νεοέλληνες. ενας Λαός που φωνάζει η Μακεδονία είναι Ελληνική χωρίς να τη γνωρίζει!!!

Το μεγαλύτερο μνημείο της Μακεδονίας παραμένει αδιάφορο για το κοινό. Ούτε ίχνος επισκέπτη σε ένα χώρο που είναι γνωστός ως τις εσχατιές του κόσμου. Οτι φωτεινό κατάφερε ο Αλέξανδρος προσπάθησαν οι σύγχρονοι Ελληνες να το κάνουν να αχνοφαίνεται ανάμεσα στα χρόνια.
Καμιά συναίσθηση καμιά προσπάθεια για να έρθει ο κόσμος πίσω να επιστρέψει κοντά στο μεγάλο Βασιλιά να τον γνωρίσει.

Τον παρουσιάζουν σαν Βασιλιά μιας άλλης εποχής που πέρασε χιλιάδες χρόνια πριν. Για τους πραγματικούς Ελληνες Μακεδόνες για αυτούς που γνωρίζουν όμως ο Βασιλιάς είναι πάντα εδώ. Ο Βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος παραμένει ακόμη ο Βασιλιάς μας.
Αν θέλουμε μπορεί να παραμείνει Βασιλιάς πραγματικός τη ζωής μας και όχι μόνο μια παλιάς ιστορίας.
Τα πάντα είναι εκεί, στρατός και βασιλιάς. Οι Αιγές σφύζουν από μνήμες Ελληνικές, αρκεί να τις γνωρίσεις. Οι Ελληνες πίστεψαν σε ένα μαρμαρωμένο βασιλιά και αρνούνται να πιστέψουν σε ένα άλλο Βασιλιά σπουδαιότερο και ανίκητο. Ενα βασιλιά που κατόρθωσε το ακατόρθωτο να ενώσει τους Ελληνες μόνο ένας Θεός θα το μπορούσε. Η προετοιμασία και η γνώση η πίστη αυτού του σπουδαίου άντρα έδωσε στη οικουμένη μια σάρισα μακεδονική τον Αλέξανδρο.

Δε πρέπει να λησμονούμε πως ότι κατάφερε ο Αλέξανδρος το κατάφερε με τη φάλαγγα γνώσης που του προσέφερε ο Φίλιππος.

Ας είναι Κυριακή, ας μην υπάρχει ίχνος ανθρώπινης παρουσίας η γη φανερώνει το μυστικό θησαυρό όπου και να κοιτάξεις πέτρες ανάρια παντού, σαν στρατός σκυμμένος που καρτερά τη στιγμή. Οι μακεδονικές φάλαγγες έτοιμες να ξεχυθούν και πάλι με ένα λόγο του μεγάλου Βασιλιά στο δρόμο για τη δόξα της Ελλάδος.Να πολεμήσουν για ακόμη μια φορά το σκοτάδι της βαρβαρότητας .Οι σάρισες της γνώσης είναι και σήμερα στα χέρια εκείνων των Μακεδόνων θέλουν να τις παραδώσουν σε εμάς, συνεχιστές αυτής της πορείας ενάντια στο σκοτάδι.
Όπως πάντοτε έκαναν οι Ελληνες. Ο Βασιλιάς Φίλιππος και πάλι προστάζει εμπρός για την δόξα της Ελλάδος ας προχωρήσουμε, ο Αλέξανδρος μας περιμένει!!!

Αστεροπαίος












 

Read More

ΟΤΑΝ ΣΕ ΠΡΩΤΟΣΥΝΑΝΤΗΣΑ

Είμαι ο Απολλώδωρος υιός του Παυσανία, από τους Στόβους της Παιονίας αγγειοπλάστης κατά τους πολλούς . Ο Ηλιοδότης Απόλλωνας ξεσφράγισε τα μάτια μου 49 χρόνια πριν. Πρώτη φορά ήρθα εδώ στο Διον το 480 πχ μετά από ένα κοπιαστικό ταξίδι.

Ήρθα σαν προσκυνητής στο Ναό του υψίστου εδώ που πρωτοσυναντηθήκαμε. Έκαιγε μερόνυχτα η φωτιά μέσα μου όταν γύρισα στην πατρίδα μου για το πότε και πάλι θα επέστρεφα.

Έγινε τελικά το 479 ένα χρόνο μετά,φέρνοντας μαζί μου πια τη μορφή του υψίστου Διός, αφιέρωμα στον προστάτη για την Μακεδονία μας.
Ε να χρόνο είχα στη σκέψη μου τη δική σου παρουσία, καταπονημένος κάθε νύχτα από τον κάματο της μέρας στέριωνα την κούραση μου στη συνάντηση μας, λάτρεψα αυτό το αφιέρωμα του υψίστου Διός λαχταρώντας στο ακούραστο ταξίδι του χρόνου, την αντάμωση με εσένα !
Εσένα επισκέπτη που με πρωτοαντίκρυσες σήμερα τη στιγμή που κόπιασες για πρώτη φορά στο Δίον και κατάφερα να ακινητοποιήσω το βλέμμα σου πάνω Του. Μάθε πως κάθε ίχνος μαρμάρου που αντικρίζεις έχει πλαστεί με αγάπη για Εκείνον αλλά και για εσένα, σμίλεψα τούτη την ένωση των δυο μας δια μέσου του υψίστου, κρίκος συνδετικός, η αγάπη για Εκείνον!.

Πίστεψε το , το δικό σου βλέμμα είχα ανάγκη τώρα για με ελευθερώσεις, τη δική σου πίστη είχα ανάγκη για να αντικρίσω ξανά τη Δόξα του Ολύμπου, τη δική σου καρδιά είχα ανάγκη τώρα για να αναστηθώ και πάλι. Τις δικές σου αισθήσεις είχα ανάγκη τούτη τη στιγμή για να ακούσω για ακόμη μια φορά τα τραγούδια των Μουσών, των αηδονιών του Διονύσου και να πολεμήσω μέσα μου τη φωτιά από το αγίασμα των νερών του Ασκληπιού.

Σε περίμενα στην αέναο χορό της μέρας και της νύχτας ξέροντας πως θα ανταμώσουμε, σε περίμενα σαν ελευθερωτή μου αλλά και σαν προσκυνητή εκείνου.

Κάθε βλέμμα σου σε εκείνον είναι για εμένα μια πνοή ζωής.

Είμαι ο Απολλόδωρος απο τους Στόβους της Παιονίας, είμαι εδώ, ΖΩ και πάλι σε κάθε βλέμμα σου, δανείζομαι στιγμές από την αιωνιότητα αφού και εσύ επισκέπτη προσκυνητή με χρησιμοποιείς σε αυτό το άγνωστο ταξίδι στο παρελθόν για την ένωση μαζί Του.
Εγώ δια μέσω του υψίστου σε εσένα και εσύ δια μέσω του υψίστου με εμένα!!!
Το πρόσωπο του Διός κατά τη συνάντηση μας είναι το χρονικό μέσο μεταφοράς από το παρόν στο παρελθόν αλλά και από το παρελθόν στο μέλλον, η μορφή του υψίστου είναι η αγκαλιά που καρτερά ο ταξιδιώτης κατά την επιστροφή στο οικείους του, η γνώριμη μυρωδιά  αγαπημένου σώματος.

Τα πάντα στην ζωή ακόμη και τα άψυχα -για πολλούς- κρύβουν μέσα τους το δημιουργό, έτσι μόνο μπορείς να ανταμώσεις το ασύλληπτο . Περίμενα τη συνάντηση αυτή αιώνες για να σου [πω πως οι Θεοί είναι πάντα εδώ, δεν έφυγαν ποτέ, είναι σε κάθε βλέμμα σου. Να μη το ξεχνάς ποτέ αυτό! Θεοί και Ελληνες πάντα αγκαλιάστηκαν στην Ιστορία στους αιώνες, πάντα το ένα γύρεψε το άλλο. Ποτέ δεν έκαναν χώρια. Μέσα από κάθε Θεό φανερώθηκε ένας Ελληνας μέσα από κάθε Ήρωα το πρόσωπο ενός Θεού.

Είμαι ο Απολλόδωρος ο Μακεδόνας από τους Στόβους της Παιονίας αγγειοπλάστης και οι πρόγονοι  μου πολέμησαν στα χρόνια των Ηρώων στην Τροία για τη δόξα της Ελλάδος. Για αυτή τη δόξα ήρθα εγώ προσκυνητής στο Δίον φέρνοντας τη μορφή του υψίστου Διός.... για ΕΣΕΝΑ!

Αστεροπαίος

Read More

θΕΙΕ Ομηρε, σε αγαπάω!

Πάντα να είσαι πρώτος και ανώτερος από τους άλλους και να μην ντροπιάζεις τη γενιά των προγόνων!

"Αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων, μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν».

(ΘΕΙΟΣ Ομηρος - Ιλιάδα, Ζ 208)

Ο Μέγας Παιδαγωγός διαμόρφωσε γενιές και γενιές Ηρώων, τότε που οι Ηρωες κείτονταν το βράδυ εξαντλημένοι έχοντας προσκέφαλο τους τα Ιερά έπη.
Ο μεγαλύτερος Ποιητής αλλά και «φιλόσοφος» της αρχαιότητος είναι ο Όμηρος προσφέροντας τα μέγιστα στον Ελληνισμό και στην ανθρωπότητα. Χωρίς τη σκέψη του τίποτα στη μοίρα των ανθρώπων δεν θα ήταν το ίδιο. Ξεχασμένα σήμερα τα Θεία  διδάγματα του από τους Έλληνες αλλά  ίσως (;) και άγνωστα από πολλούς ακόμη.
Δεν υπάρχει δυνατότητα πνευματικής ανάτασης του ανθρώπου χωρίς την ανακάλυψη της σκέψης του Ομήρου. Ένας δρόμος  και μια πορεία υπάρχει μόνο για τα παιδιά του Ομήρου το δρόμο που βάδισε ο Οδυσσέας και ο Αχιλλέας. Ο δρόμος των Ηρώων είναι ο δρόμος του Ομήρου, ας το καταλάβουμε και ας προετοιμαστούμε…

Θείε Όμηρε σε αγαπάω!

"Αστεροπαίος"

Read More

ΤΑ «ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ» ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Ο λεγόμενος «Μονοθεϊσμός» έχει επικρατήσει, εκεί που έχει επικρατήσει, με κύριο εργαλείο του την ομολογουμένως υπεραποδοτική διαχείριση του ανθρώπινου φόβου. Εκείνο που κατεξοχήν φοβούνται οι αφιλοσόφητοι άνθρωποι είναι η «απώλεια», η «ανυπαρξία» και όλοι οι ανάλογοι όροι που ωστόσο σε συμπαντικό επίπεδο στερούνται νοήματος, αφού τίποτε μέσα στο Είναι δεν μπορεί να «απωλεσθεί». Καμία απολύτως «απώλεια» δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα σε ένα δεδομένο και άφθαρτο σύνολο, το οποίο απλώς φιλοξενεί μέσα του μία ατελείωτη αλλαγή μορφών και καταστάσεων.

Ο αφιλοσόφητος άνθρωπος στην πραγματικότητα αγωνιά για το εάν ή όχι θα απωλέσει το πρόσκαιρο όσο και ασήμαντο «εγώ» του. Ως συνέπεια αυτού, νοιώθει ανασφαλής και αναδιπλώνεται ακόμα περισσότερο προς την εξατομικευμένη προσωπικότητα, προσπαθώντας να «οχυρωθεί» πίσω από το αυθαίρετο σύμπλεγμα χαρακτηριστικών προσωπικότητας που εκλαμβάνει λανθασμένα ως εαυτό. Ενισχυτικός σε αυτού του είδους τις «οχυρώσεις» είναι ο Χριστιανισμός, μία Θρησκεία που προσανατολίζει τον πιστό να «σώσει» αποκλειστικά την «δική του» ψυχή (1). 

Όλη αυτή όμως η κολοσσιαία αγωνία για μια μεταθανάτια ζωή θα φάνταζε όχι μόνον παράλογη αλλά και αρρωστημένη στα μάτια ενός αρχαίου Έλληνα, όσο τουλάχιστον παράλογη αλλά και αρρωστημένη φαντάζει και στα μάτια ενός σύγχρονου εθνικού: το ερώτημα περί αθανασίας ή όχι της ψυχής, δηλαδή της αόρατης αρχικής αιτίας των βιοφυσιολογικών εκδηλώσεων, απαντάται δίχως δισταγμό καταφατικά, όπως ακριβώς απαντάται το ερώτημα περί αθανασίας κάθε υλικής υπόστασης (από το ρήμα «υφίστημι») ενός άναρχου και ατελεύτητου υλικού Όλου. Η ψυχή είναι αθάνατη, αλλά και μη προσωπική και, κυρίως, δεν υπάρχει περί αυτής καμία απολύτως εκκρεμότητα για το εάν ή όχι θα... «σωθεί».

Σε όλες τις ελληνικές οντολογικές – φιλοσοφικές σχολές, εκείνο που έχει γίνει εμφανές στο επίπεδο της γήϊνης ζωής, δίνοντας την ζωή και την κίνηση στις θνητές υπάρξεις, μετά τον βιολογικό θάνατό τους περνάει στην αφάνεια, όπως το έχει όμορφα διατυπώσει ο Παρμενίδης (2), επιστρέφοντας στα Αθάνατα. Σε αυτό εξαντλεί το ενδιαφέρον της για τα «μετά θάνατον» πράγματα η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, η οποία, αντίθετα από τους διαχειριστές των φοβιών των ανθρώπων, ασχολείται πρωτίστως με, και φυσικά τιμά, την ζωή. Η μη προσωπική ουσία του θνητού ανθρώπου, επιστρέφει μετά το βιολογικό τέλος του εκεί που ανήκει, δηλαδή στο Αιώνιο, το Τέλειο, το Μακάριο, το Φωτεινό. Δίχως περιφράσεις, ο θείος Ηράκλειτος το έχει πει σε όλους όσους έχουν την δυνατότητα να κατανοούν έναν στοιχειωδώς πυκνό λόγο: «ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΘΝΗΤΟΙ, ΘΝΗΤΟΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ, ΖΩΝΤΕΣ ΤΟΝ ΕΚΕΙΝΩΝ ΘΑΝΑΤΟΝ, ΤΟΝ ΔΕ ΕΚΕΙΝΩΝ ΒΙΟΝ ΤΕΘΕΝΩΤΕΣ». Που πάει να πει ότι το Θείο περιοδικώς «ανασταίνεται» με τον θάνατο των θνητών όντων και «πεθαίνει» κάθε φορά που κατέρχεται σε αυτά για να εμψυχώσει την βιοφυσιολογική ύπαρξή τους.

Σε αρκετούς που δεν έχουν ασχοληθεί σε βάθος με την Ελληνική Κοσμοαντίληψη, υπάρχει η εσφαλμένη εντύπωση ότι οι διάφορες οντολογικές – φιλοσοφικές σχολές των εθνικών Ελλήνων (λ.χ. η κυρίαρχη των Υλοζωϊστών και οι διαφοροποιημένες πυθαγοροπλατωνική και ατομική) είχαν αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις για την μετά τον βιολογικό θάνατο των θνητών πορεία της ψυχής. Τουναντίον, καμία τους δεν υποβίβασε την ψυχή σε κεντρική φιγούρα μίας ηθικοθρησκευτικής εσχατολογίας και καμία τους δεν απαξίωσε την παρούσα, απτή και πραγματική ζωή των θνητών όντων προς χάριν ενός «μεταθανάτιου» ονειροπολήματος ή κανονικού εκφοβισμού.

Στους Έλληνες, όπως προείπαμε, η μη προσωπική ουσία του θνητού ανθρώπου, επιστρέφει μετά το βιολογικό τέλος του στους κόσμους των Θεών. Σε αρκετά σημεία του υπέροχου εκείνου κειμένου του «Τα ες Εαυτόν», ο εστεμμένος φιλόσοφος Μάρκος Αυρήλιος τονίζει αυτή την στενότατη αλλά άγνωστη για τους αφιλοσόφητους συγγένεια: «να έχεις ασφαλή τον εσωτερικό σου δαίμονα από προσβολή και βλάβη... o Θεός που είναι μέσα σου να κυβερνά αληθινόν άνδρα, ηλικιωμένο, με διάνοια πολίτου, άρχοντα που έχει τακτοποιημένα τα δικά του και θέση πολεμιστή, που περιμένει έτοιμος το σύνθημα της αποχωρήσεως και ούτε όρκους χρειάζεται ούτε μαρτυρίες άλλων.... αν εκτελείς εκείνα που απαιτεί η κάθε στιγμή, ακολουθώντας τον ορθό λόγο με επιμέλεια, με θάρρος και καλή θέληση και χωρίς πάρεργα, τότε κρατείς τον δαίμονα του εαυτού σου διαρκώς αγνό, ωσάν να επρόκειτο άμεσα να τον επιστρέψεις... την ύπαρξή σου έλαβες ως μέρος ενός συνόλου. Θα εξαφανισθείς αργότερα μέσα σ’ εκείνο που σε γέννησε. Ή μάλλον θα μεταβληθείς και θ’ αναληφθείς στον Λόγο που σε δημιούργησε... Δεν είναι κακό ότι τα πράγματα μεταβάλλονται ούτε καλό ότι κάποια αποκτούν ύπαρξη από την μεταβολή...»

Πριν αναφερθούμε στην πλατωνική εικόνα για την αθανασία της ψυχής, θα ανοίξουμε εδώ μία σύντομη παρένθεση για ένα ακόμη λάθος που διαπράττουν όσοι δεν έχουν ασχοληθεί σε βάθος με την Ελληνική Κοσμοαντίληψη, και συγκεκριμένα για την αντίληψη της εικόνας του βασιλείου του Άδου όπως αυτό περιγράφεται στα ομηρικά έπη, αλλά και σε έργα της κλασικής εποχής, ως «παρόμοιου» με το ασαφές επέκεινα στο οποίο υποτίθεται, κατά τους χριστιανούς, ότι «ζουν» οι προσωπικές ψυχές των δικών τους νεκρών. Η εικόνα όμως του βασιλείου του Άδου είναι χρονικά παράλληλη με τις οντολογικές – φιλοσοφικές αντιλήψεις που με σαφήνεια τηρούν απόσταση από την αυταπάτη περί προσωπικών ψυχών. Αυτό που ζει στον Άδη δεν είναι η πραγματική ψυχή των τεθνεώτων, αλλά η «σκιά» της βιογραφίας τους, μία αποθήκευση τον «σκληρό δίσκο» του αιώνιου Όντως Όντος, που υπάρχει μόνον στο μέτρο που κάποιος θα έλθει να κάνει ένα «διπλό κλικ» επάνω της. Με μνημόνευση, με απόδοση τιμών, με τελετή...    

Όπως έχει επισημάνει ο Ζαν Πιέρ Βερνάν, η αθανασία της ψυχής που απασχολεί τον Πλάτωνα, και εν γένει την πυθαγοροπλατωνική γραμμή θα συμπληρώναμε εμείς, δεν είναι παρά η αθανασία του ανώτερου τόπου της ψυχής, ως ενός αποσπάσματος της θεότητας, απαράλλακτα, έστω κι αν ο ανυποψίαστος αναγνώστης εκπλήσσεται, με τον «δαίμονα εαυτού» των, υλοζωϊστών στην βάση τους, Στωϊκών. Δεν πρόκειται για εξατομικευμένη αθανασία, για την αθανασία κάποιου περαστικού «εγώ», αλλά για την αθανασία του πραγματικού εαυτού ως αποσπάσματος της θεότητας. Ο ίδιος ο Πλάτων δηλώνει ότι οι ψυχές που διατηρούν δεσμούς με το σωματικό «εγώ» καταντούν φαντάσματα, και ο Βερνάν το επεξηγεί αρκετά γλαφυρά με τα ακόλουθα λόγια: «αυτές οι ψυχές... έμειναν υπερβολικά προσωπικές, υπερβολικά εξατομικευμένες και παράλληλα σωματοποιημένες. Συνεπώς, δεν μπορούν να σμίξουν με τα άστρα με τα οποία συγγενεύουν. Με άλλα λόγια, έργο της ψυχής δεν είναι να εκφράζει την ιδιαιτερότητα του καθενός από εμάς, αλλ’ αντίθετα να φροντίζει ώστε η ιδιαιτερότητα αυτή κάποια στιγμή να ξεπερνιέται, ώστε ο καθένας μας, στο τέρμα μιας καθαρής ζωής, να παραδίνεται σε ολόκληρο τον κόσμο και στο Θείον» (3). 

Οι διάφορες οντολογικές – φιλοσοφικές σχολές μας λοιπόν συγκλίνουν στο ότι αυτό που ακολουθεί τον βιολογικό θάνατο είναι η ένωση του προσκαιροποιημένου αιώνιου με την πηγή του, όπως και τα σωματικά συστατικά κάνουν την δική τους επιστροφή στην κοινή ουσία που τροφοδοτεί τις επόμενες σωματικές πυκνώσεις που θα αναδείξουν νέα θνητά όντα. Καθίσταται σαφές λοιπόν ότι στην Ελληνική Εθνική Θρησκεία δεν υπάρχει χώρος για διαχειριστές του φόβου, αφού στο σχήμα που αυτή πρεσβεύει για τον κύκλο ζωή – θάνατος – ζωή δεν υπάρχει τίποτε απολύτως για να φοβηθεί κανείς. Εκτός αν κάποιοι έχουν φθάσει σε τέτοιο βαθμό πνευματικής διάλυσης που να κυριεύονται από φόβο στην ιδέα ενός ανθρώπου που είναι συγγενής των Θεών και ενός Όλου που δεν χωράει κανέναν υπερκείμενο δικτάτορα, λογιστή ή δεσμοφύλακα. 

Βλάσης Γ. Ρασσιάς, 2011



(1) Αναλυτικά αυτή η διαδικασία περιγράφεται στο «Σημειώσεις επάνω στον Φόβο και την Αφοβία / Notizen über die Angst und die Angstlosigkeit» του γράφοντος, εκδόσεις «Ανοιχτή Πόλη», Αθήνα, 2006

(2) «ΚΑΙ ΤΑ ΨΥΧΑΣ ΠΕΜΠΕΙΝ (Η ΔΑΙΜΩΝ Η ΠΑΝΤΑ ΚΥΒΕΡΝΑ) ΠΟΤΕ ΜΕΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΜΦΑΝΟΥΣ ΕΙΣ ΤΟ ΑΕΙΔΕΣ, ΠΟΤΕ ΔΕ ΑΝΑΠΑΛΙΝ».

(3) Στο «Οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι και εμείς. Η επικαιρότητα του Αρχαίου Κόσμου», εκδόσεις «Αλεξάνδρεια», Αθήνα, 1992, σελ. 133 

Πηγή http://www.rassias.gr/9039.html

Read More

Ο Μόνος δρόμος για την έξοδο απο την κρίση!

Η κρίση η οποία βιώνει η πατρίδα μας είναι πράγματι οικονομική και είναι υπαρκτή και σαφώς έχει σχεδιασθεί και δομηθεί πολλά χρόνια πριν. Απαραίτητη προϋπόθεση της οικονομικής κρίσης είναι η πνευματική αποψίλωση αξιών σε καιρούς " ευδαιμονισμού" τους οποίους ζήσαμε όλοι μας μερικά χρόνια πριν.

Ο "ευδαιμονισμός" αποθαρρύνει τη δημιουργική σκέψη, απομακρύνει τον άνθρωπο από την αλήθεια και τον αποβάλει από τη σκηνή της πραγματικής ζωής για να τον καταστήσει κομπάρσο.
Οι δημιουργικές αχτίδες του ελληνικού Νου έχουν πια εξασθενήσει και φαντάζουν αδύναμες για να μπορέσουν να διώξουν το σκοτάδι.

Ο Άγιος Προμηθέας της ζωής της δοτικότητας, παραμένει και πάλι αλυσοδεμένος από τα δικά μας χέρια ανήμπορος πια να υψωθεί και να χαρίσει το φώς σε καρδιές που χτυπούν ακόμη.
Καρδιές χλωμές, αδύναμες για να μπορέσουν να δεχτούν φως, αδειανές, ξέπνοες, πάλλονται σε ρυθμούς απελπιστικά άχαρους.

Η ελληνική σκέψη είναι πάντα το αίμα της κάθε ελεύθερης καρδιάς και η πνευματική αφύπνιση είναι αυτή που μπορεί να δώσει ρυθμό και πάλι σε άσκοπες καρδιές.
Η ελληνική καρδιά δεν είναι τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από τη καρδιά των Θεών στη γη ετούτη.

Ο Ελληνικός τρόπος σκέψης δεν είναι τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από τις στιγμές που ο άνθρωπος ιχνηλατεί τα χνάρια των Θεών για να τους ανταμώσει όρθιος και κοιτώντας τους στα μάτια.
Η ελληνική σκέψη την οποία αποβάλαμε σταδιακά χρόνια πολλά πριν άλλοτε ηθελημένα και άλλοτε ίσως (;) όχι. Σβήσαμε τη δάδα του Άγιου Προμηθέα, κόψαμε το μίτο της Αριάδνης και χαθήκαμε στα σκοτάδια. Τα κλειδιά για τις αλυσίδες του Άγιου Προμηθέα είναι στα δικά μας "χέρια" είναι το χρέος μας, πρέπει να εντάξουμε στη καθημερινότητα μας το μέτρο δίχως ίχνος υπερβολής, να γνωρίσουμε τη φύση και τον εαυτό μας έτσι ώστε να δημιουργηθούν προϋποθέσεις απελευθέρωσης του Νου με απώτερο στόχο το ΦΩΣ!

Αυτός είναι ο δρόμος μας ...δε γίνεται διαφορετικά.

Η Άγια Αθηνά εκπροσωπεί πάντα τη δημιουργική σκέψη τη γνώση και τη σοφία στο δρόμο για τον Πατέρα Νου. Ας βαδίσουμε το δρόμο τούτο που σίγουρα πια οδηγεί εκεί που πραγματικά ο Έλληνας είναι ταγμένος, να ανταμώσει τους Θεούς. Ο κρίκος που συνδέει το κοσμικό σύμπαν με τους Θεούς είναι ο Ελληνικός ας μη το λησμονούμε...

"Αστεροπαίος"

Read More