Η ΛΕΞΗ ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΤΑΝ ΕΠΙ 1.500 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΠΟΙΝΗ ΘΑΝΑΤΟΥ!

Του Θωμά Ηλιόπουλου*

Η μεγαλύτερη καταστροφή του ελληνισμού –χωρίς αμφιβολία– έγινε κατά τη διάρκεια του +4^ου αιώνα. Από τότε και για τα επόμενα 1500 χρόνια ακόμη και το όνομα Έλληνας απαγορεύτηκε τελείως να χρησιμοποιείται.

Στη διάρκεια αυτών των 1500 ετών ψάξτε να βρείτε το όνομα Έλληνας σε ό,τι έμεινε γραπτό στην ελληνική γλώσσα. Δεν υπάρχει. Έγινε καταπιεστικά Ρωμαίος ή Ρωμιός και η Ελλάδα και οι Έλληνες ξεχάστηκαν για πάντα.

Το όνομα Έλληνας ήταν απαγορευμένο επί ποινή ΘΑΝΑΤΟΥ.

Συκοφαντήθηκε ανελέητα και κακόβουλα και έγινε συνώνυμο του ειδωλολάτρη, μία λέξη ειδικά κατασκευασμένη για τους έλληνες μόνο με «πνευματική» μανία.

Κατά το υπόλοιπο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τα χρόνια του Βυζαντίου και κατά την τουρκοκρατία, ο ραγιάς Ρωμιός είχε ξεχάσει τελείως την Ελλάδα, την ελληνικότητά του και το ίδιο το όνομά του. Τον έκαναν να απεχθάνεται τον έλληνα και για αυτό έγινε ρωμιός και μάλιστα να είναι υπερήφανος για αυτό. Κανένας άλλος λαός στον κόσμο δεν πέταξε το όνομά του για να πάρει το όνομα του κατακτητή. Θλιβερό κατάντημά μας. Έμεινε, όμως, η ελληνική γλώσσα η οποία εξυπηρέτησε το εκάστοτε κατεστημένο, αλλά και αυτή αλλοιώθηκε βάναυσα να το υπηρετεί. Χιλιάδες λέξεις της πήραν άλλη σημασία που ήθελαν οι κατακτητές οι οποίοι ήξεραν ότι ένα λαό τον κατακτάς όταν όντως του αλλάζεις τη γλώσσα του.

Η 25^η Μαρτίου 1821 έφτασε σαν ένας εφιάλτης και τον ξύπνησε, γιατί στο βαθύ υποσυνείδητο όλοι οι σκλάβοι Ρωμιοί ήξεραν ότι ήταν «Έλληνοι». Ευτυχώς τους είχε μείνει και αυτό μέσα στη ρωμαίικη παράδοση. Τα δημοτικά μας τραγούδια και πάλι ευτυχώς κράτησαν κάτι από αυτή την καταστροφική ισοπέδωση. Αυτή ήταν η ζοφερή κατάσταση των Ελλήνων όταν ανέτειλε το 1821.

Κατά την Αναγέννηση οι Ευρωπαίοι μάς «άνοιξαν» λίγο τα μάτια, αλλά η λάμψη της, δυστυχώς, δεν μπορούσε να φτάσει σε κάθε ελληνική γωνιά της Μεσογείου. Εξάλλου ακολούθησαν και τα 400 χρόνια της μαύρης Τουρκοκρατίας.

Μέχρι και το 1821 –και πολύ μετά από αυτό– η πραγματικότητα ήταν ότι όλος ο Ελληνισμός έμεινε πρώτα από όλα ανιστόρητος και συνεπώς ανελλήνιστος. Η ρωμιοσύνη τον κρατούσε απολίτιστο και κάτω από την εξουσία των δογμάτων και τον τυραννούσε πολιτικά, αλλά περισσότερο πνευματικά.

Ακόμη και μετά το 1821 η Ευρώπη φιλελληνικά προσπάθησε να μάς βοηθήσει, αλλά το ρωμαίικο έμεινε πάντοτε εναντίον της Ελλάδας και κάθε τι ελληνικό. Ακόμη και σήμερα ονομάζουμε τους προγόνους μας, τους φωτοδότες της ανθρωπότητας φευ, τους ιδεολάτρες που έσπειραν το σημερινό μας πολιτισμό, χλευαστικά τους υποβιβάζουμε και τους αποκαλούμε αηδιαστικά ειδωλολάτρες!

Η ελληνικότητά μας ακόμη και σήμερα διαστρεβλώνεται, τις περισσότερες φορές αποκρύπτεται και αλλοιώνεται τόσο άδικα ώστε να την απωθούμε. Ο σημερινός έλληνας αγνοεί τελείως το παρελθόν του και τον εαυτό του. Με τη ρωμιοσύνη γίναμε ένας λαός σχιζοφρενής. Τι μέλλον μπορεί να έχει ένας λαός ο οποίος δεν γνωρίζει την ένδοξη ιστορία και το λαμπρό παρελθόν του το οποίο θα πρέπει να τον οδηγεί στο μέλλον για σημαντικότερα κατορθώματα;

Οι Ευρωπαίοι ακόμη και σήμερα περιμένουν σπίθες αναλαμπής από τον ελληνισμό που δεν έρχονται.

Ως ρωμιοί τι έχουμε δώσει στον κόσμο; Η Ευρώπη κατά την Αναγέννηση αναγεννήθηκε μέσα στο αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Εμείς είμαστε αιώνες πίσω και ζούμε μέσα σε ένα δογματισμό και κρατικισμό που δεν είναι ελληνικά και αυτό ακριβώς μας απομονώνει από την Ευρώπη, αλλά περισσότερο εκμηδενίζει τις δημιουργικές δυνάμεις του Ελληνισμού. Με μία τόσο μακραίωνη ταπείνωση, ο σημερινός Έλληνας δεν γνωρίζει το χθες και είναι ανίκανος να προβλέψει και να βαδίσει στο ελληνικό του μέλλον. Αυτό μας έχει φέρει σε μία κατάσταση βαρβαρότητας που τη ζει σήμερα ο Έλληνας μέσα στη χρεοκοπία του.

Το πιο σημαντικό πράγμα που μας έφερε το 1821 –εκτός από την ελευθερία από τον τουρκικό ζυγό– είναι που ξαναέφερε στην επιφάνεια και ζωντάνεψε τα ονόματα Ελλάς και Έλληνες. Να, λοιπόν γιατί η γενναία Ελληνική Επανάσταση αφορίστηκε τόσο πανηγυρικά! Η ρωμιοσύνη μάς ήθελε ανιστόρητους, βάρβαρους και σκλάβους. Ποιος το αμφιβάλει αυτό;

Εάν έχετε διαβάσει δύο-τρία βιβλία Ιστορίας, βάλτε το χέρι στην καρδιά σας και πέστε ότι όλα τα ανωτέρω είναι ψέματα. Η καρδιά που χτυπάει ελληνικά και βλέπει ελεύθερα και με πόνο την κατάντιά μας, θα ομολογήσει την αλήθεια που φαίνεται με γυμνό μάτι. Ας κοιτάξουμε λίγο γύρω μας.

Είχε απόλυτο δίκιο ο ποιητής μας Κωστής Παλαμάς που διακήρυξε:

Αυτό το λόγο θα σας πω

δεν έχω άλλο κανένα,

Μεθύστε με το αθάνατο

κρασί του Εικοσιένα.

Μόνο τότε θα ψάλλουμε με πολλή υπερηφάνεια τα αθάνατα λόγια του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού.

Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη

Των ελλήνων τα ιερά

Και σαν πρώτα ανδρειωμένη

Χαίρε, ω χαίρε Ελευθεριά!

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Ας σκεφτούμε ΟΜΩΣ τι μας λένε και τι μας συμβουλεύουν τα λόγια αυτά!

*Ο ΘΩΜΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ είναι εκπαιδευτικός στη Μελβούρνη και αρθρογράφος σε ομογενειακά και Ελληνικά έντυπα.

Το είδαμε στο αγαπημένο
http://enneaetifotos.blogspot.gr/2014/06/1500.html
 

Read More

AΘΗΝΑ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΗ

THΣ ΑΘΗΝΑΣ ΑΝΑΓΛΥΦΟ

Πῶς ἀκούμπησες ἄπραγα τὸ δόρυ;
Τὴ φοβερή σου περικεφαλαία
βαριὰ πῶς γέρνεις πρὸς τὸ στῆθος, Κόρη;

Ποιὸς πόνος τόσο εἶναι τρανός, ὦ Ἰδέα,

γιὰ νὰ σὲ φτάση! Ὀχτροὶ κεραυνοφόροι
δὲν εἶναι γιὰ δικά σου τρόπαια νέα;
Δὲν ὁδηγεῖ στὸ Βράχο σου τὴν πλώρη
τοῦ καραβιοῦ σου πλέον πομπὴ ἀθηναῖα;

Σὲ ταφόπετρα βλέπω νὰ τὴν ἔχη
καρφωμένη μία πίκρα τὴν Παλλάδα.
Ὤ! κάτι μέγα, ἀπίστευτο θὰ τρέχη …

Χαμένη κλαῖς τὴν ἱερή σου πόλη
ἢ νεκρὴ μέσ᾿ στὸ μνῆμα καὶ τὴν ὅλη
τοῦ τότε καὶ τοῦ τώρα, ὠιμένα! Ἑλλάδα;
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ1896

Read More

Η αγάπη είναι το κλειδί της πύλης

Σήμερα «κοντά» στις τέσσερις χιλιάδες χρόνια μακριά από τον Όμηρο βιώνουμε τη μοναξιά μας. Πόσο μόνος μπορεί να αισθάνεται κάποιος παραμένοντας ακόμη δεμένος στις σκέψεις εκείνων;
Χιλιάδες χρόνια μακριά από τους Ηρωες Αχιλλέα, Οδυσσέα, Ηρακλή, τον Θησέα, ο μινώταυρος δείχνει ανίκητος χωρίς την Αριάδνη, στην οδύσσεια του χρόνου καταφέρνει να σαρώνει οτιδήποτε ικανό θα μπορούσε να γεννήσει ένα Ηράκλειο άθλο ζητώντας όλο και περισσότερα από ένα λαό που μετεβλήθη από γεννήτορας ιδεών σε «βάρβαρο» αποκλείοντας τα δώρα τους.
Η αγάπη είναι το κλειδί μιας πύλης η οποία έμεινε για αιώνες κλειστή, η αγάπη για κάθε έλληνα, ήρωα, Θεό, είναι  το κλειδί των δικών μας ημερών, στη χώρα της ιδέας του φωτός οι άνθρωποι ξέχασαν τις μέρες που η γνώση έλαμπε σαν τον ήλιο φωτίζοντας και οδηγώντας εκείνους τους ανθρώπους.
Αν θέλεις να κάνεις κτήμα το «καλό» έλεγε ο Θείος Σωκράτης απαραίτητο είναι να συναναστρέφεσαι και να το επιζητάς εκεί όπου υπάρχει, αν θες όμως να γίνεις Ήρωας πρέπει απαραίτητα τότε να συναναστρέφεσαι με αξίες τέτοιες που τροφοδοτούν τους Ήρωες. Ο Όμηρος τώρα κινδυνεύει από τον νεοέλληνα ο οποίος είναι γεμάτος αποστροφή και αδιαφορία, τοποθετείται εχθρικά -εκούσια παρασυρόμενος - σε όποιο στόμα μπορέσει πέρα από το φράκτη των δοντιών να προφέρει λίγους από τους στίχους του, προσδεμένος σε δοξασίες μακριά του Ηροδότου αρνείται ότι μπορεί να τον εξυψώσει.
Ζώντας στην Ελλάδα σήμερα πρέπει να αρνείσαι οτιδήποτε έχει σχέση με την κοσμοθέαση αυτών των ανθρώπων (θρησκεία και όχι μόνο) για να μπορέσεις να γίνεις αποδεκτός από ένα σύνολο ανθρώπων πλειοψηφικό βέβαια που όμως παραμένει ξένο προς τις Σωκρατικές αρχές. Ένα λαό που ποτέ δεν γνώρισε έναν Επαμεινώνδα, Αλκιβιάδη, Θεμιστοκλή, Μιλτιάδη, Πλούταρχο….πέρα και μόνο από τον ήχο της προφοράς των ονομάτων.  Ένα λαό που δεν έχει σαν στόχο να επισκεφτεί μέρα ανάπαυλας ένα ενεργειακό χώρο όπως οι Δελφοί, Θερμοπύλες, Μίεζα Σχολή Αριστοτέλους, Ιωρον, Βοτιαία ... ένα λαό που μετέβαλε τις σκέψεις του πια σε «αχίλλειο πτέρνα» πεθαίνοντας καθημερινά και βουλιάζοντας στην ανυπαρξία του.
Ναι ΛΑΤΡΕΥΩ τον Θείο Πλούταρχο και δεν θεωρώ πως κάνω κάτι ξεχωριστό πέρα από μια φυσική διαδρομή μου απέναντι σε ένα ποτάμι γνώσης. Κολυμπώ στα νερά του και νοιώθω ευεργετημένος από την επαφή μου μαζί τους, απολαμβάνω τις προσκρούσεις εκατέρωθεν της κοίτης αλλά συνεχίζω το ταξίδι της ζωής μου απολαμβάνοντας καθημερινά τα δώρα που χαρίστηκαν. Το μόνο που χρειάζεται να κάνω είναι να μη φοβηθώ και πως μπορεί να γίνει όταν σε ετούτα τα νερά έπλευσε ένας Ξενοφών, Αχιλλέας, Αλέξανδρος… και τόσοι άλλοι μα ακόμη και αν πνιγώ αν υπάρχει αυτή η στιγμή πάλι ευτυχισμένος είμαι για όσο μπόρεσα ετούτα να χορτάσω...

Αστεροπαίος

Read More

Ορφικός ύμνος Απόλλωνος

Ελα, ώ μακάριε Παιάν, πού εφόνευσες τον Τιτυόν, Φοίβε Λυκωρέα, Μεμφίτη, συ πού τιμάσαι λαμπρά, ό ίηιος, ό παρέχων ευτυχίαν. πού έχεις χρυσήν λύραν καί έχεις σχέσιν με τα σπέρματα, ό προστάτης των καλλιεργητών, ό Πύθιος, ό Τιτάν, ο Γρύνειος. ό Σμινθεύς, ό φονεύς του Πύθωνος, ό Δελφικός, ό μάντις, ό άγριος, ό θεός πού φέρει το φως, ό αγαπητός, ό ένδοξος νέος συ πού είσαι ό ηγέτης των Μουσών, ό αρχηγός του χορού, ο μακροβόλος, ό τοξοβόλος ό Βράγχιος καί Διδυμεύς, ό τοξότης, ό Λοξίας, ό αγνός, ώ ανακτά της Δήλου, πού το μάτι σου, το φωτίζον τους ανθρώπους, βλέπει τα πάντα, συ με την χρυσή κόμη, πού μας δίδεις προφητικές καθαρές φωνές καί χρησμούς, άκουσε την προσευχήν μου υπέρ των λαών με ευφρόσυνη καρδιά· διότι εσύ βλέπεις όλον αυτόν τον απέραντον αιθέρα καί από επάνω βλέπεις την ευτυχισμένη γη καί από κάτω στο σκοτάδι κατά την νύκτα εν ώρα ησυχίας, πού έχεις για μάτια τα άστρα, βλέπεις τις ρίζες (τα θεμέλια), και έχεις τα πέρατα όλου του κόσμου (κάτω από τα μάτια σου)· εσύ φροντίζεις για την αρχή καί το τέλος, καί κάνεις να θάλλουν τα πάντα· εσύ συναρμόζεις κάθε πόλον με την κιθάραν, πού έχει μεγάλον ήχον άλλοτε μεν βαδίζων προς τα τέρματα της νεάτης (της κατωτάτης χορδής), άλλοτε πάλιν προς την ύπάτην (την ύψηλοτάτην χορδήν), άλλοτε δε συμμειγνύων κάθε πόλον είς την Δωρικήν διακοσμησιν (διάταξίν). Διαχωρίζεις τα διατηρούμενα είς την ζωήν φύλα συγκεράσας δια της αρμονίας την παγκόσμιον μοίραν των ανθρώπων (την μοίραν τήν θέσιν των ανθρώπων είς όλον τον κόσμον)· άνέμειξες εξ ίσου καί με τα δύο (καί με την νεάτην καί με την ύπάτην) τον χειμώνα καί το θέρος, διεχώρισες δε τον χειμώνα είς υπάτας καί το θέρος με τάς νεάτας καί έσχημάτισες το ώραίον Δωρικόν άνθος του πολυαγαπημένου έαρος
Εξ αυτού οι άνθρωποι σε καλούν με την επωνυμίαν ανακτά Πάνα θεόν με δύο κέρατα, πού αφίνεις τα σφυρίγματα των ανέμων και γι αυτό κρατείς την σφραγίδα, που δίδει τον τύπον εις όλον τον κοσμον (πού διαπλάσσει όλον τον κοσμον) άκουσε με μακάριε, και σώσε τους μεμυημένους με την ικετευτικήν φωνήν (που σε ικετεύουν).

Read More

ΕΥΡΩΠΟΣ & ΠΑΛΑΤΙΑΝΟ

O πολιτισμός ενός λαού δεν περιέχεται μόνο στο παρελθόν του αλλά και στον τρόπο με τον οποίο το αντιλαμβάνεται και το διαφυλάσσει. Ο πολιτισμός δεν είναι μια αρχαία έννοια αλλά πράξεις και ενέργειες δικές μας σήμερα. Σε ένα νομό όπως το Κιλκίς οι επισκέψιμοι (;) αρχαιολογικοί χώροι από τους πλέον σημαντικούς βρίσκονται σε κατάσταση απαξίωσης τόσο από τις αρχές αλλά και περισσότερο από τον κόσμο, αυτό συμβαίνει επειδή δεν μπόρεσε ποτέ να τα αγαπήσει και κατ επέκταση να τα προστατέψει, διότι απλά ποτέ δεν τα γνώρισε, έτσι παρέμειναν ξένα προς αυτόν.  Νοιαζόμαστε για πατρίδες, είτε αλησμόνητες, είτε χαμένες όπως και να το πεις και πολύ καλά κάνουμε, ενώ δεν δείχνουμε ευαισθησία και την παραμικρή ανησυχία για ένα χώρο που φιλοξενεί εμάς σήμερα.
Ο Ευρωπός και το Παλατιανό σε πείσμα των σκοτεινών χρόνων που ζούμε παραμένουν δίπλα μας, ξεπροβάλλοντας είτε πέτρες, ιερά και αρχαίοι τάφοι ανάμεσα από χορταριασμένα σπαράγματα, θριαμβευτές με τα χέρια ψηλά όχι για βοήθεια αλλά νικητές της αιωνιότητας. Αναζητούν ανθρώπους να αγκαλιάσουν και να τους καλωσορίσουν απέναντι σε ένα πολιτισμό φρουρό ( ί ω ρ ο ν) που άγγιξε το θείο και με φήμη ακέραιη μέσα από ένα Όμηρο (Τροία και Παίονες).
Δεν μπορείς να απαξιώνεις έτσι ολόκληρες γενιές προγόνων και απλά ήρεμα να συνεχίζεις την ζωή σου δεν γίνεται. Δεν μπορείς και δεν πρέπει να μην φέρεσαι με σεβασμό στη χώρα της Παιονίας της Κρηστωνίας και να μη τιμάς όσο πρέπει αυτό το οποίο βρήκες παρακαταθήκη. Οι αρχαιολογικοί χώροι είναι σήμερα πλήρως εγκαταλειμμένοι, η Ομηρική γνώση στερεμένη πια δεν οδηγεί τα βήματα πλην ελαχίστων εκεί στα ιερά. Απαξιώσαμε οι Κιλκισιώτες ότι πολύτιμο είχαμε κρυφτήκαμε, φοβηθήκαμε την λάμψη του, αποτραβηχτήκαμε σιγά-σιγά από το μερίδιο της γνώσης, αποβάλαμε τον δυναμισμό, την ευθύνη, τον σεβασμό, την τιμή!
Το μέλλον μας είναι εκεί στο Παλατιανό στο χαμένο ιερό του Διονύσου εκεί που ο άνθρωπος ανακάλυψε το μεγαλείο της ζωής αλλά και του θανάτου στον κούρο του  Ευρωπού.
Η απόλυτη ισορροπία της ζωής και του θανάτου είναι η γνώση !

Αστεροπαίος

Read More

Pedro Olalla σε αγαπάμε!!!

Σε αυτή την αγκαλιά χωράνε όλοι, το ελληνικό πνεύμα είναι ο σκεπτόμενος νους της ανθρωπότητας. Ο Pedro Olalla ισπανός ελληνιστής συγγραφέας και φιλόλογος δίνει τον «δικό» του αγώνα για τον ελληνισμό.
Ο ελληνισμός δεν έχει γεωγραφικά όρια τέτοια έτσι ώστε να μπορείς να τα προσδιορίσεις, αλλά ούτε και περιορίζεται, η Ελλάδα του Pedro δεν μπορεί να κατακτηθεί είναι ανίκητη σε κάθε μάχη και είναι ταγμένη απέναντι στον ανθρώπινο χρόνο μόνο να γοητεύει και να κατακτά δια μέσω του έρωτα την γνώση.
Η Ελλάδα του Pedro Olalla είναι η «μητέρα των ανθρώπων» σε αυτήν οφείλουμε τα πάντα όχι απλά και μόνο από σεβασμό σε κάτι αρχαιότερο ως προς τον χρόνο, αλλά διότι παραμένει ακόμη και στις μέρες τις δικές μας σαν η ΝΕΩΤΕΡΗ «σκέψη» από όλες! Ο συνδυασμός ετούτος είναι ανυπέρβλητος θεϊκός και δεν απαιτεί κόπο για να το κατανοήσει ο καθένας μας. Η καθημερινότητα μας ακόμη και σήμερα ακουμπά σε εκείνη την γνώση, η πορεία μας και ο δρόμος μας είναι οι σκέψεις-γνώση των προγόνων εκείνων, η μελέτη και η κατανόηση τους είναι ο νους, είναι αυτό που θέλουμε να πάμε η κατεύθυνση του δρόμου.
Ο Pedro Ollala έχει νου σαρωμένο κυριολεκτικά από την ελληνική διανόηση και σαν Απολλώνια αχτίδα γνώσης προσπαθεί να φωτίσει είτε στη χώρα του ακόμη περισσότερους ανθρώπους είτε στην Ελλάδα που δυστυχώς σήμερα παραπαίει…

Pedro Olalla σε αγαπάμε!!!

Aστεροπαίος.

Read More

ΧΡΗΣΜΟΣ = ΦΩΣ

ΧΡΗΣΜΟΣ = ΦΩΣ
O ΘΕΟΣ του φωτός δίνει απαντήσεις στα ανθρώπινα προβλήματα με την βοήθεια των χρησμών, κάθε χρησμός είναι κατά τέτοιο τρόπο διατυπωμένος ώστε να ερμηνευτεί ανάλογα και πάντα σε σχέση με τις ΓΝΩΣΕΙΣ αυτού που τον δέχεται.
Στον πρόναο του ναού Απόλλωνα στους Δελφούς υπήρχε η παραίνεση του «γνώθι σαυτόν» η κορυφαία ΑΛΗΘΕΙΑ δοσμένη από έναν αληθινό ΘΕΟ, ένα χρησμός παρακαταθήκη για ΟΛΟΥΣ μας.
Τον χρησμό αυτό κλήθηκαν να ερμηνεύσουν στις ζωές τους όλοι οι έλληνες φιλόσοφοι της «αρχαιότητος» στο γνωστικό επίπεδο το οποίο βρέθηκαν μυημένοι στον χρησμό ετούτο είναι αυτό που σήμερα κρατά ζωντανές τις σκέψεις τους, τις ιδέες τους, την αναγνώριση τους. Η προτροπή του παραγγέλματος είναι το έναυσμα της αναζήτησης της αλήθειας αρκεί η ψυχή του καθενός να είναι σε θέση να το προσπαθήσει και να μην το φοβηθεί.
Ποιος αναζητά σήμερα την αλήθεια άραγε; Ελάχιστοι!
Το βόλεμα του μυαλού συνεχίζεται, παγιδευμένο σε αδιέξοδες σκέψεις χωρίς ελπίδα ανάκαμψης, στηριζόμενο πρωτίστως και κυρίως στην δική του αδιαφορία αλλά και σε όσα εύκολα μπορούν να «βρεθούν».
Ένα μυαλό που δεν έχει διδαχθεί τον τρόπο να ανα-ζητά όσα οδηγούν στο φώς καθιστώντας έτσι επίκαιρο και το δεύτερο παράγγελμα του ΘΕΟΥ στους Δελφούς το «μηδέν άγαν» τίποτα υπερβολικό, είναι αυτό που ίσως κάποια στιγμή μας ταρακουνήσει απο τα σκοτάδια της υπερΒΟΛΙΚΗΣ αδιαφορίας απέναντι στη γνώση, την αλήθεια, το φώς, τις πανάρχαιες αξίες ενός λαού με θεική καταγωγή

Αστεροπαίος

Read More

Η γιορτή της ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ

Η εαρινή ισημερία η οποία θα ξεκινήσει αύριο (20.03.14) σφραγίζει και τυπικά το τέλος του χειμώνα.
Το φώς θα νικήσει το σκοτάδι, η μέρα μεγαλώνει και σύμφωνα με την παράδοση μας η Περσεφόνη κρατώντας ένα ρόδι επιστρέφει από τον κάτω κόσμο και τον Αδη στη μητέρα της Δήμητρα σηματοδοτώντας την αρχή της ΑΝΟΙΞΗΣ.
Ο Πλούτωνας της έχει χαρίσει ένα ρόδι κατά την επιστροφή της το οποίο συμβολίζει την γονιμότητα και την αφθονία, η ώρα του μεγάλου ύπνου
η οποία έχει συμβεί τον χειμώνα παίρνει τέλος για να έρθει η αναγέννηση της φύσης μέσα από την μήτρα της μάνας γης.
Οι πρόγονοι μας πάντα μέσα από «Θείους μύθους» προέτρεπαν τον ΈΛΛΗΝΑ μέσω της γνώσης να αποσυμβολίσει και να φανερώσει την αλήθεια, τόση ΟΣΗ και η αξία της γνώσης την οποία είχε κατακτήσει.
Η ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ συμβολίζει την ΨΥΧΗ του ανθρώπου που κατέπεσε και ενσαρκώθηκε στη Γη. Η περιπέτεια της Περσεφόνης μας αποκαλύπτει την ιστορία της ψυχής στο κόσμο της ύλης και τις περιπέτειες της σε αυτόν και την επάνοδο της στον κόσμο του πνεύματος τον οποίο συμβολίζει η Δήμητρα (Ελευσίνια), μέσα από την διαδικασία της ωρίμανσης και της παραμονής στον κάτω κόσμο.
Ο εξαγνισμός και η καθαρότητα της ψυχής μας από ιδέες άγκυρες και σκουριασμένες, η ανεύρεση αξιών και ιδανικών είναι το αυτό το οποίο ζητούμε σήμερα σκεφτόμενοι πως ο μόνος τρόπος να προχωρήσουμε στο μέλλον είναι να αντλήσουμε την γνώση από το ΘΕΙΟ παρελθόν μας.

Αστεροπαίος

Read More

Η ΓΛΑΥΚΑ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ

Η κουκουβάγια  το ιερό πουλί της Θεάς Αθηνάς, αποτελεί σύμβολο σοφίας,  σύνεσης, αλλά και της πόλης των Αθηνών. Ως ιερό πουλί της Αθηνάς ονομάζεται «Γλαύκα», καθώς ένα από τα προσωνύμια της Θεάς  της Σοφίας ήταν «γλαυκώπις», λόγω των σπιθιροβόλων γαλάζιων ματιών της. Η Γλαύκα συμβολίζει την σοφία,  διότι είναι νυχτόβιο πτηνό το οποίο έχει εξαιρετική όραση ακόμα και στο σκοτάδι. Έχει την φυσική συνεπώς ιδιότητα  να βλέπει την «αθέατη πλευρά των πραγμάτων»,  εκεί που άλλοι αδυνατούν λόγω του σκότους.

 Συμβολίζει κατ' αυτόν τον τρόπο την «σοφία»  που  αφορά  την  μετουσίωση της  απλής γνώσης σε βίωμα,  πνευματικότητα και στάση ζωής. Κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί  μόνο μακριά από το φως της ημέρας και την φασαρία («εις εαυτόν διείσδυση»),  όταν ο άνθρωπος απομονώνεται από το φυσικό περιβάλλον του, προσπαθώντας να ανακαλύψει  την αυτογνωσία, την πραγματική υπόσταση των πραγμάτων, και την Θεία του υπόσταση.

Για αυτό τον λόγο και «η γλαύκα της Αθηνάς πετάει μόλις η μέρα γείρει προς την δύση της...». Δεν είναι φυσικά καθόλου τυχαίο, πως οι «μυήσεις» κατά την διάρκεια των μυστηριακών τελετών γινόταν πάντα νύχτα κάτω από το φως των δαυλών.

 Δεν είναι επίσης τυχαίο πως  επιλέχθηκε (την δεκαετία του 1960), ως σήμα  του Ελληνικού Οργανισμού Εκδόσεων σχολικών διδακτικών Βιβλίων (1).

Ψιλά γράμματα αυτά για τους περισσότερους βέβαια, και εν κατακλείδι δεν γνωρίζω κατά πόσο ο συγκεκριμένος συμβολισμός  του Ο.Ε.Δ.Β.,  ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα....

Όπωςεπισημαίνει μάλιστα  ο δάσκαλος Γιώργιος Τρούλης (2) στην πραγματικότητα το πτηνό που χρησιμοποιούσε  ως σήμα  του Ο.Ε.Δ.Β, δεν είναι μία Κουκουβάγια αλλά ένας.... Μπούφος. Αυτό είναι εύκολα διακριτό στην εικονογράφηση των δύο αυτών  πτηνών. Στο κεφάλι του μπούφου σχηματίζεται ένα είδος αυτιών από φτερά, εν αντιθέσει με την κουκουβάγια, στης οποίας το κεφάλι δεν υπάρχει αντίστοιχος σχηματισμός.

Αυτή τη λεπτομέρεια την γνώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες, αφού το αρχαίο Αθηναϊκό τετράδραχμο του -5ου αιώνα φέρει την εικόνα της κουκουβάγιας χωρίς αυτά τα «αυτιά».

 Αντίγραφο του Αθηναϊκού τετράδραχμου υπάρχει στο νόμισμα του Ελληνικού ενός ευρώ.

Παρατηρήστε και συγκρίνετε το σήμα του Ο.Ε.Δ.Β. με αυτό του ευρώ. Η διαφορά είναι εμφανής. Ο συμβολισμός άραγε;

1) Ο  Ο.Ε.Δ.Β καταργήθηκε το 2012 μετά από νομοσχέδιο που είχε ψηφιστεί τον Μάιο του 2011 (Νόμος 3966/2011), με σκοπό τον «ορθολογικό εκσυγχρονισμό των επιστημονικών οργάνων που υποστηρίζουν το υπουργείο Παιδείας στο σχεδιασμό και την εφαρμογή της εκπαιδευτικής πολιτικής». Τον ρόλο του ΟΕΔΒ ανέλαβε το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων «ΔΙΟΦΑΝΤΟΣ» (ΙΤΥΕ - Διόφαντος), η Διεύθυνση Εκδόσεων του οποίου ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 2011 σε συνέχεια του νόμου.

2) Ρεθεμνιώτικα Νέα, 10/03/2010

 
Αναδημοσίευση απο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ 
http://enneaetifotos.blogspot.com


http://alfeiospotamos.pblogs.gr

Read More

ΦΟΙΝΙΚΑΣ : To σύμβολο του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Η ανατολή του ΗΛΙΟΥ δρά καταλυτικά στο σκοτάδι και από το ΦΩΣ της ανατολής προβάλει το μυθικό ιερό πουλί των Ελλήνων ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ, σαν θαύμα εμφανίζεται πάντα από ανατολικά για να αναγγείλει την αρχή μιας νέας εποχής!
Όταν γερνά σύμφωνα με την παράδοση κατασκευάζει τη φωλιά του από αρωματικά φυτά στην πόλη του Ήλιου και πεθαίνει παραδιδόμενο στη δική του φωτιά και από τις στάχτες του ξαναγεννιέται πάλι.
Η αναγέννηση ετούτη κρύβει μέσα της την δική μας προοπτική και τη δική μας μοίρα, το κουρασμένο και φθαρμένο, το γερασμένο πρέπει να υποστεί μοιραία την ολοκλήρωση του μέσα στο χρόνο ζωής του που είναι ο θάνατος.
Η πορεία μας σαν ΈΛΛΗΝΕΣ ταυτίστηκε πάντα με τον ΦΟΙΝΙΚΑ, η αναγέννηση προϋποθέτει το θάνατο και ο θάνατος τη ζωή, εν μέσω αρωματικών φυτών τα οποία είναι ο συνδετικός κρίκος γης (ρίζες) και ουρανού (άρωμα) πεθαίνει και χρησιμοποιώντας σαν υλικό αναγέννησης τις στάχτες του δηλαδή ότι απομένει από την πυρά δηλώνοντας το θεϊκό και το άφθαρτο απαλλαγμένο πια από καθετί τι το οποίο το κράτησε καθηλωμένο στη γη τσακίζοντας τα φτερά του αναγεννιέται το αιώνιο πουλί της γνώσης και ξενικά ένα νέο ταξίδι δημιουργίας!
Ας διδαχθούμε πρόθυμα από τους μύθους μας, ας μην φοβηθούμε να πεθάνουμε η φωτιά κρύβει μέσα της τη ζωή της γνώσης η γνώση είναι τα φτερά του ιερού ΦΟΙΝΙΚΑ μόνο με αυτά σαν η Έλληνες θα μπορέσουμε να φτάσουμε ψηλά εκεί που πραγματικά ανήκουμε μη ξεχνώντας τη κοινή καταγωγή ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΘΕΩΝ.

Aστεροπαίος
 

Read More

Ο ΠΑΠΥΡΟΣ ΤΟΥ ΔΕΡΒΕΝΙΟΥ!

Ο ΠΑΠΥΡΟΣ ΤΟΥ ΔΕΡΒΕΝΙΟΥ Θεσσαλονίκης ήρθε σε εμάς μετά από την εύρεση ενός ασύλητου τάφου. Το ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟ ελληνικό χειρόγραφο  το οποίο κυριολεκτικά ανασυντέθηκε από τη τέφρα του, ο πάπυρος του Δερβενίου και της Λητής παρουσιάζει την Ορφική κοσμογονία και θεογονία. Εντοπίστηκε το 1962 και γράφτηκε τον 5αιώνα πχ!
Γιατί ένα τόσο πολύτιμο βιβλίο κάηκε μαζί με το νεκρό κανείς δεν ξέρει!
Υποθέσεις μόνο θα μπορέσουμε να κάνουμε, ίσως και το πιο πιθανό να ήταν επιθυμία του νεκρού ένα αγαπημένο του βιβλίο όπως τα ΟΡΦΙΚΑ να ζήτησε ο ίδιος να μη ξαναδιαβαστεί ποτέ από κανένα, η γνώση ετούτη των ορφικών πάρθηκε για τελευταία φορά μόνο από τα μάτια του νεκρού κατόχου του! Παντοτινά δεμένο μαζί του θεώρησε πως στο πέρασμα το αιώνιο στον Αδη σαν την ιδανική συντροφιά. Ίσως αγαπημένα του πρόσωπα να θεώρησαν πως έπρεπε να μείνει εκεί μαζί του όντως ο νεκρός κοινωνός των ορφικών, ίσως ....τυχαία, ίσως από αμέλεια...Ο καθένας μας κρατά τη δική του εκδοχή όπως εμάς θα ταίριαζε!
Πάντως σίγουρα ο νεκρός ήταν γνώστης των Ορφικών η ζωή του υπήρξε μια διαρκή αναζήτηση της γνώσης και εξερεύνηση της μετά θάνατον ζωής.
Οι Έλληνες πίστευαν ότι η ευτυχία μας και η «σωτηρία μας» εντός και εκτός γήινου κόσμου έρχονται μόνο δια μέσω της ΓΝΩΣΗΣ!
Μαζί με το νεκρό θαρρείς πως νέκρωσε και η γνώση ο Ελληνισμός σταδιακά τέθηκε εκτός με όλες τις συνέπειες τις πνευματικής φτωχοποίησης που σήμερα βιώνουμε.
Η ιστορία είναι ένας ατέλειωτος κύκλος γνώσης. Ο νεκρός του Δερβενίου κρατήθηκε σε ετούτο τον κύκλο της ιστορίας της γνώσης και εμείς οι ζωντανοί απόγονοι εκείνου του Μακεδόνα αν και με καρδιά που χτυπά παραμένουμε ουσιαστικά νεκροί!
Ας είναι τουλάχιστον αφορμή ο πάπυρος του Δερβενίου το αρχαιότερο ελληνικό χειρόγραφο μέσα από τις στάχτες του να είναι για εμάς αρχή αφύπνισης και επανΕΛληνισμού.

Αστεροπαίος


Ακολουθεί απόσπασμα από τη στήλη 17 (Ζευς).
…υπήρχε πριν ακόμα ονομαστεί. Έπειτα ονομάστηκε. Γιατί ο αέρας υπήρχε πριν ακόμα συσταθούν τα πράγματα που υπάρχουν τώρα και πάντα θα υπάρχει. Γιατί δεν γεννήθηκε, αλλά υπήρχε. Και ο λόγος γιατί ο αέρας πήρε το όνομά του έχει γίνει ξεκάθαρος πιο πάνω. Γιατί νομιζόταν ότι γεννήθηκε και πήρε το όνομα Ζευς, σα να μην υπήρχε πρωτύτερα.. Και είπε ότι αυτό θα είναι το «τελευταίο», γιατί ονομάστηκε Ζευς, και θα συνεχίσει να είναι αυτό το όνομά του μέχρι τα πράγματα που υπάρχουν σήμερα να ενωθούν και πάλι στην ίδια μορφή με την οποία περιφερόταν πριν. Και είναι ξεκάθαρο ότι έγιναν τέτοια γι’ αυτό το λόγο, και καθώς ήρθαν στην ύπαρξη, και είναι όλα μέσα σ’ αυτή… το δείχνει με τα ακόλουθα λόγια:
«Ζευς η κεφαλή, Ζευς η μέση, και από τον Ζευ όλα τα πράγματα έχουν την ύπαρξη»

Αστεροπαίος

Read More

Ηλιούγεννα

… μα ο Διόνυσος ζει…
Γύρω στις 25 του Δεκέμβρη ο ήλιος αρχίζει σιγά-σιγά να μεγαλώνει την ημέρα, κυκλοπερπατώντας έως τα μέσα του Μάρτη, προς την ισημερία, εκεί όπου το σκότος νικιέται και ξαναγεννιέται Φως. Είναι η εποχή όπου οι πρόγονοί μας γιόρταζαν κι υμνούσαν το χειμερινό Ηλιοστάσιο. Την ίδια περίοδο, επίσης, λάμβανε χώρα η μεγάλη γιορτή της γέννησης του Διονύσου, υιού Διός και Σεμέλης, που αποκαλείτο «θείο βρέφος» και «σωτήρ». Λίγο αργότερα θρηνούσαν τον σκοτωμό και διαμελισμό του από τους Τιτάνες και στο τέλος του μήνα γιόρταζαν και πάλι την αναγέννησή του, ανεβαίνοντας σ’ ένα βουνό, μ’ ένα νεογέννητο βρέφος στην αγκαλιά και φωνάζοντας:
«ο Διόνυσος ξαναγεννήθηκε, ο Διόνυσος ζει!!!»
Γιορτή ταυτισμένη με τον Ήλιο, εντελώς ξεχασμένη από τη νεοελληνική πραγματικότητα, όπου οι παραδόσεις παραφράστηκαν και μεταφέρθηκαν στο πουθενά. Μνήμη πανάρχαια που «κρεμάστηκε» πλάι σε λαμπάκια, μπαλίτσες και πλαστικά δεντράκια, επικροτώντας μια νοσηρή μορφή εορταστικής αποχαύνωσης. Λήθη επιβεβλημένη από τη δόλια στρατηγική που εγκλώβισε τον Έλληνα σ’ έναν χώρο ξένο κι εχθρικό προς το κύτταρό του και τον περιχαράκωσε στην απόλυτη παρακμή της ουσίας του, μακριά από τις αξίες της καταβολής του. Εκεί όπου ο Έλληνας, υποχείριο ξενόφερτων εντολών, αφέθηκε στα πλοκάμια της εθελούσιας ορφάνιας του και μετονομάσθηκε νεοέλληνας.
Ένα έθιμο δεν είναι παρά το αποκύημα ηθών, εθών και θυσιών που δίνουν σχήμα και ταυτότητα σε μια φυλή, διασφαλίζοντας τα όρια της Εθνικής της υπόστασης. Όταν όμως το έθιμο φτάσει να παραφραστεί, τότε η λοξοδρομισμένη ψυχή, μοιραία, μετουσιώνεται σε εχθρό κι αντίπαλο της ίδιας της ουσία της. Μνήμη σαλεμένη, μετατοπισμένη σε αβέβαιο πάτημα που ζητά στήριγμα σε ό,τι φέρει ο καιρός ο πονηρός…
Ποιος ξέρει αν θα ήταν καλύτερο οι Μνήμες να παραμείνουν ξεχασμένες, παρά μεταλλαχθούν, μετατοπίζοντας την ουσία από τη βάση της;
Τραγωδία νεοελληνική που ξέχασε την κάθοδο, τον διαμελισμό, την ανασυγκρότηση της Διονυσιακής καταβολής της και την μετέπειτα ανοδική πορεία στο βουνό. Παραπάτημα ενός λαού που απομακρύνθηκε από τις μνήμες του, ξεχνώντας την αληθινή γιορτή της ρίζας του και σήμερα, χρονιάρες μέρες, καταλήγει να μετράει λάθη, θύματα κι απώλειες, αντιμέτωπος με τους θύτες του, που δεν είναι άλλοι από τους δικούς του εκλεγμένους κυβερνώντες και τη σαθρή ανυπαρξία τους …
Νέμεσις που επιβάλλεται μέσα από τον απολογισμό ενός πανάρχαιου λαού, που υπέστειλε το βλέμμα από το κοίταγμα του ουρανού και του μαρμάρινου αγάλματος κι ακούμπησε την «χαρά» του επάνω σε πλαστικά δεντράκια κι ευτελή λαμπάκια που αναβοσβήνουν χαζοχαρούμενα!
Τραγικός ο απολογισμός για τους κληρονόμους που αποποιήθηκαν το μυστηριακό της γιορτής κι άφησαν τη συνολική μνήμη να ξεφτίσει, μακριά από την ομορφιά των τριών Χαρίτων, θεαινών της Φύσης και της ανθρώπινης δημιουργικότητας, πλαστουργών της ουσιαστικής χαράς που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει πλαστική… γι’ αυτό και η αναρρίχηση προς του βουνού την κορυφή, με το μωρό στην αγκαλιά, θα εξακολουθεί να σηματοδοτεί την αυθεντικότητα του Εθίμου και το παραστράτημα ενός λαού που λησμόνησε τα Ηλιούγεννα!
Εύη Μπότσαρη
(12.12.2012)

Πηγη λατρεμένο
olympia.gr
http://olympia.gr/2012/12/13/%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B1/

Read More

Μνήσθητι Κύριε: Για την ώρα που η λεπίδα του φονιά άστραψε κι΄ όλος ο θεός της Τραγωδίας εφάνει...

Η Ελένη Παπαδάκη (4 Νοεμβρίου 1903 - 21 Δεκεμβρίου 1944) ήταν η κορυφαία ελληνίδα ηθοποιός του Μεσοπολέμου, την οποία ο Γρηγόρης Ξενόπουλος είχε χαρακτηρίσει 'αδιαμφισβήτητη διάδοχο της Κοτοπούλη'. Γνώρισε την δόξα πολύ νέα, αλλά έχασε την ζωή της μόλις στα 41 της, μέσα στο χάος του Εμφυλίου πολέμου.

Αμέσως μετά την απελευθέρωση της Αθήνας από τους Γερμανούς το ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) εξαπέλυσε ένα κυνήγι «μαγισσών» κατά των καλλιτεχνών και των διανοούμενων που υπετίθετο ότι συνεργάστηκαν κατά την Κατοχή με τους Γερμανούς. Έτσι η διοίκηση του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ) που ελεγχόταν από το ΚΚΕ, προχώρησε σε διαγραφές ηθοποιών που δεν ήταν αρεστοί στο κόμμα , χαρακτηρίζοντάς τους ως «φασίστες» και «δωσιλόγους».

Μέσα σε αυτό το κλίμα τρομοκρατίας πολλοί κορυφαίοι καλλιτέχνες όπως η Κυβέλη, η Μαρίκα Κοτοπούλη, η Βάσω Μανωλίδου ο Δημήτρης Χορν, η Ελένη Παπαδάκη, ο Χρήστος Ευθυμίου, ο Νίκος Δενδραμής και πολλοί άλλοι χαρακτηρίστηκαν «ευνοούμενοι» των αρχών Κατοχής και υπέστησαν δριμεία πολεμική.

Όπως γράφει ο ιστορικός και δημοσιογράφος Γεώργιος Λεονταρίτης «πολλές γυναίκες του θεάτρου μισούσαν την Παπαδάκη διότι δεν μπόρεσαν να την επισκιάσουν».

Στις 20 Οκτωβρίου 1944 το διοικητικό συμβούλιο του ΣΕΗ συνεδρίασε πραξικοπηματικά στα γραφεία του, στην οδό Σατωβριάνδου 52α. Θέμα της ημερησίας διάταξης ήταν «Πρόταση διαγραφής Ελλήνων ηθοποιών που πρόδωσαν τον ιερό Εθνικό Ελληνικό αγώνα». Η πλειοψηφία καταδίκασε και διέγραψε την ηθοποιό Ελένη Παπαδάκη με την κατηγορία ότι υπήρξε ερωμένη του κατοχικού πρωθυπουργού Ιωάννη Ράλλη. Στη διαγραφή της πρωτοστάτησαν γνωστοί αριστεροί καλλιτέχνες πως ο Σπύρος Πατρίκιος, ο Δήμος Σταρένιος, ο Λ. Δαρζέντας, η Ολυμπία Παπαδούκα και η Καίτη Ντιριντάουα. Η τελευταία κατά την περίοδο της Κατοχής διατηρούσε σχέσεις με γνωστούς μαυραγορίτες. Λίγο πριν από την αποχώρηση των Γερμανών όμως φρόντισε να αποκτήσει διασυνδέσεις με την αριστερά και το ΕΑΜ και να αλλάξει στρατόπεδο.

Όταν ξέσπασαν τα Δεκεμβριανά, η Παπαδάκη βρισκόταν στη διώροφη μονοκατοικία της οικογενείας της, επί της οδού Ιακωβίδου 28 στα Πατήσια. Δύο στενές της φίλες, η Αιμιλία Καραβία και η Μπούμπα Κορυζή (μετέπειτα σύζυγος του Παναγή Παπαληγούρα), τη συμβούλευσαν να καταφύγει στην «ελεύθερη ζώνη» του Κολωνακίου στο κέντρο της Αθήνας. Τα γεγονότα όμως πρόλαβαν τις ανησυχίες τους. Το βράδυ της 21^ης Δεκεμβρίου συγκεντρώθηκαν μερικοί φίλοι, ανάμεσά τους και η Ελένη Παπαδάκη, στην οικία του Δημήτρη Μυράτ για να παίξουν χαρτιά. Έξω ακούγονταν σποραδικοί πυροβολισμοί. Ξαφνικά τρεις εξαγριωμένοι άνδρες εισέβαλαν κρατώντας περίστροφα και φωνάζοντας: «Την Ελένη Παπαδάκη! Που είναι η Ελένη Παπαδάκη; Σας συλλαμβάνω όλους. Μπρος, πάμε στην Πολιτοφυλακή».

Ο θόρυβος που προκλήθηκε και οι φωνές έφθασαν μέχρι τον πρώτα όροφο όπου βρίσκονταν συγκεντρωμένες οι γυναίκες και ετοιμάζονταν να κατεβούν να δουν τι συμβαίνει. Μόλις αντιλήφθηκαν ότι οι άνδρες που εισήλθαν στο σπίτι ήταν πολιτοφύλακες του ΕΑΜ, η Χρυσούλα Μυράτ υπέδειξε στην Παπαδάκη να διαφύγει από το πίσω παράθυρο. Ατάραχη η μεγάλη τραγωδός του θεάτρου, αρνήθηκε να φύγει λέγοντας στη φίλη της: «Γιατί να φύγω; Θα πάω να δω τι με θέλουν». Στο μεταξύ οι πολιτοφύλακες ωθούσαν τους άλλους στον δρόμο με ύβρεις και απειλές. Τότε άνοιξε η εσωτερική πόρτα και εμφανίσθηκε η ηθοποιός. «Εγώ είμαι η Ελένη Παπαδάκη. Τι θέλετε;». Έκπληκτος ο ένας πολιτοφύλακας που φερόταν ως αρχηγός της ομάδας, την κοίταξε στα μάτια. Ήταν ο φοιτητής της Ιατρικής Κων. Μπιλιράκης.

«Ακολούθησέ μας στην Πολιτοφυλακή για μια ανάκριση», της είπε.

Ο Δημήτρης Μυράτ, βλέποντας την ταραχή που επικρατούσε, επιχείρησε να παρέμβει για να ηρεμήσει την κατάσταση. «Μην κάνεις έτσι. Ανήκω κι εγώ στο ΕΑΜ. Θα σε ακολουθήσουμε όλοι».

Αφού ανηφόρισαν για λίγο την οδό Ιακωβίδου, ο Μπιλιράκης σταμάτησε.

«Εσείς φύγετε», είπε στους άλλους συλληφθέντες.

Με τους πολιτοφύλακες παρέμειναν η Παπαδάκη, η φίλη της Αιμιλία Καραβία, ο Μυράτ και ο Σαμ Μπράντενμπουργκ, ένας Εβραίος φίλος της Παπαδάκη. Λίγο αργότερα η Ομάδα σταμάτησε στην οδό Πατησίων 314, όπου βρίσκονταν τα γραφεία του ΕΑΜ. Ο Μπιλιράκης άφησε τους άλλους στον προθάλαμο και εισήλθε σε ένα γραφείο για να αναφέρει στους ανωτέρους του τη σύλληψη της Παπαδάκη. Μετά από μερικά λεπτά εμφανίσθηκε και διέταξε την ομάδα να τον ακολουθήσει μέχρι την Πολιτοφυλακή. Ο Μυράτ μίλησε με κάποιους γνωστούς του ΕΛΛΑΣίτες, οι οποίοι τον διαβεβαίωσαν ότι ήθελαν την Ελένη Παπαδάκη μόνο για μια «ανάκριση». Υποψιασμένος ωστόσο ο ηθοποιός σταμάτησε στη γωνία Ροστάν και Πατησίων και είπε στον Μπιλιράκη: «Εγώ δεν χρειάζομαι πλέον, ούτε εσείς με χρειάζεσθε, και σας αφήνω». Ο Μπιλιράκης δεν έφερε αντίρρηση. Λίγο αργότερα, αφού απομακρύνθηκε ο Μυράτ, ο Μπιλιράκης παρέδωσε τους κρατουμένους του σε άλλους «συναγωνιστές» και έφυγε.

Ενώ η Παπαδάκη ζούσε τις τελευταίες της στιγμές, κάποιοι πολιτοφύλακες διεξήγαγαν έρευνα στην οικία της για να ανακαλύψουν όπλα! Η μητέρα της και η Καραβία τους ρώτησαν για ποιαν λόγο συνέλαβαν την Ελένη, η οποία δεν είχε βλάψει ποτέ κανέναν, κάτι που μπορούσαν να βεβαιώσουν οι συνάδελφοί της. Τότε ο επικεφαλής της Πολιτοφυλακής τούς απάντησε μειδιώντας: «Μα, οι συνάδελφοί της, οι ηθοποιοί, την κατέδωσαν. Ήταν ερωμένη του Ράλλη, του δωσίλογου πρωθυπουργού».

Η Καραβία παρατήρησε τότε ότι η κατηγορία αυτή δεν ευσταθεί και πως υπήρχαν κάποιοι συνάδελφοί της που την αντιπαθούσαν και θα έκαναν τα πάντα για να τη δουν εκτός θεάτρου. Ο πολιτοφύλακας σήκωσε αδιάφορα τους ώμους και είπε:

«Μια φορά, αυτοί της την σκάσανε».

Κάποια στιγμή οδήγησαν την Παπαδάκη στο χωλ το οποίο χρησιμοποιείτο ως ανακριτικό γραφείο.

Μια συγκρατούμενή της, η κυρία Χριστοδουλοπούλου, άκουσε τον διάλογο που ακολούθησε και τον διηγήθηκε αργότερα. Ο «ανακριτής» ρώτησε ειρωνικά:

«Πού είναι η κυρία Ράλλη;». Μπροστά του είχε ένα έγγραφο το οποίο ανέφερε ότι η Παπαδάκη είχε παντρευτεί τον Ιωάννη Ράλλη. «Πότε έκανες τους γάμους σου;».

Έκπληκτη η Παπαδάκη άργησε λίγο να απαντήσει. «Δεν καταλαβαίνω τι θέλετε να πείτε. Ο πατέρας μου ήταν φίλος με τον Ράλλη». «Ασ’ τα αυτά. Να τι λέει το φυλλάδιο...». «Αν ήταν έτσι, θα φοβόμουνα, δεν θα είχα μείνει εδώ, θα πήγαινα στο κέντρο να κρυφτώ. Κι άλλωστε ο Ράλλης έχει νέα και όμορφη γυναίκα».

Ο «ανακριτής», ένας εργάτης στα κάρβουνα με το όνομα Τάκης, σηκώθηκε οργισμένος και τη χαστούκισε. Από τη στιγμή εκείνη η τύχη της τραγικής ηθοποιού ήταν προδιαγεγραμμένη. Μετά τη σύντομη ανάκριση η Παπαδάκη οδηγήθηκε στη βίλα Παπαλεονάρδου στο Παγκράτι η οποία ήταν έδρα της Πολιτοφυλακής, μαζί με άλλες γυναίκες κρατούμενες.

Το πρωί της 4ης Δεκεμβρίου 1944 μια μαύρη FORD εμφανίσθηκε στα διυλιστήρια της Ούλεν. Στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου καθόταν, τρέμοντας από τα κρύο και τον φόβο η Παπαδάκη. Όταν εξήλθε από το αυτοκίνητο αντίκρισε μια ομάδα από άνδρες του ΕΛΑΣ οποίοι αφαιρούσαν από τα υποψήφια θύματα χρήματα, κοσμήματα και ρολόγια. Επικεφαλής των ΕΛΑΣιτών ήταν ένας εικοσιτριάχρονος με αδρά χαρακτηριστικά, ο οποίος είχε το προσωνύμιο «Ορέστης». Οι άλλοι εκτελεστές ήταν ο Ιω. Κουκούτσης, ο Πέτρος Τζογανάκης παντοπώλης από τους Ποδαράδες, ο Βλάσσης Μακαρώνας, ο Στέφανος Λιόλιος κ.ά. Όταν ήλθε η σειρά της Παπαδάκη να αφήσει τα προσωπικά της αντικείμενα, ο «Ορέστης» την έστειλε με τους άλλους ομήρους. Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά και ο «Ορέστης» τη θυμήθηκε: «Πως είπε αυτή πώς τη λένε; Παπαδάκη; Δεν είναι αυτή που καταδικάσανε στο σωματείο Ηθοποιών;».

Αμέσως έδωσε τη διαταγή της εκτέλεσης. Σε ένα εξαιρετικό λεύκωμα που επιμελήθηκε ο Πολύβιος Μαρσάν αφιερωμένο στη μεγάλη ηθοποιό, περιγράφεται το τραγικό τέλος της:

«Ο Μακαρώνας την παρέλαβε μπροστά στον Ορέστη, ο οποίος είχε διατάξει την εκτέλεση της με το τσεκούρι, όπως γινόταν με τα άλλα πολυάριθμα θύματα. Την διέταξε να γδυθεί, ενώ εκείνη είχε αντιληφθεί ότι πλησιάζει το τέλος της και είχε τρομάξει πολύ. Έτρεμε από το κρύο και το φόβο και κλαίγοντας τους παρακαλούσε. Έβγαλε τη γούνα της, την οποία παρέλαβε ο Ορέστης και όταν τη διέταξε να βγάλει και τα υπόλοιπα ρούχα αναλύθηκε σε δυνατές κραυγές απελπισίας και σε γόους. Όρμησαν τότε σαν αφιονισμένοι πάνω της και μέσα σε έναν καταιγισμό από προπηλακισμούς, την έσυραν κοντά σε ανοιγμένο λάκκο, κι εκεί την έγδυσαν με τη βία. Ο Μακαρώνας ξαφνικά δείλιασε, τον πείραξαν και οι κραυγές της, και τελικά καθίζοντάς την χάμω, τράβηξε το περίστροφό του και της φύτεψε μια-δύο σφαίρες στον αυχένα…»

Όπως όμως έδειξε αργότερα η ιατροδικαστική έρευνα, το πτώμα της άτυχης ηθοποιού έφερε μια μαχαιριά στον λαιμό και πλήγματα από τσεκούρι στο σώμα. Τα χέρια επίσης του θύματος ήταν γαντζωμένα στα μαλλιά της, σε μια προσπάθεια να προφυλάξει, ίσως, το κεφάλι της από τα κτυπήματα. Τέλος τα μάτια της - τα πιο όμορφα μάτια του ελληνικού θεάτρου - ήταν ορθάνοικτα από τρόμο και καθρέφτιζαν όλη τη φρίκη που είχε ζήσει.

Η δολοφονία της Παπαδάκη προκάλεσε φόβο και αγανάκτηση στη κοινή γνώμη. Ο δημοσιογράφος Παύλος Παλαιολόγος γράφει σε ένα χρονογράφημά του: «Δεν είναι μόνο η ζωή που κλαίμε. Μαζί με αυτή κλαίμε τους θησαυρούς που παίρνει μαζί της, κλαίμε το θέατρο που ορφανεύει και πιο πολύ κλαίμε το κακό μας χάλι, το χάλι μιας κοινωνίας που έφθασε στο κατάντημα να φυτεύει σφαίρες στον αυχένα της Τέχνης της…»

Στιγμιότυπο από την κηδεία της Ελένης Παπαδάκη. Διακρίνονται από αριστερά προς τα δεξιά, οι ηθοποιοί Μελίνα Μερκούρη, Άννα Καλουτά, Κώστας Μουσούρης, Ανδρέας Φιλιππίδης, Μαρίκα Νέζερ, Μαρίκα Κοτοπούλη, Βασίλης Λογοθετίδης κ.ά.

Αργότερα, μετά την καταστολή του κινήματος, στις 28 Ιανουαρίου του 1945, έγινε μεγαλοπρεπής κηδεία στην οποία ο θάνατος της Παπαδάκη, θρηνήθηκε ως εθνική απώλεια. Τότε ο Α. Σικελιανός έγραψε τους στίχους:

Μνήσθητι Κύριε: Για την ώρα που η λεπίδα του φονιά άστραψε

κι΄ όλος ο θεός της Τραγωδίας εφάνει.

Μνήσθητι Κύριε: για την ώρα που άξαφνα, κι οι εννιά αδελφές εσκύψαν

να της βάλλουνε των αιώνων το στεφάνι.

Πηγές 

http://redskywarning.blogspot.gr/2011/12/21-1944.html

- Ιστολόγιο αφιερωμένο στην Ελένη Παπαδάκη: http://elenipapadaki.blogspot.com/

- Για την οργάνωση ΟΠΛΑ του ΚΚΕ βλέπε ΕΔΩ

- Σχετικό άρθρο ΕΔΩ

Read More

ΘΕΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

Σαν νεοέλληνες ένα χαρακτηριστικό μας είναι το ότι λησμονούμε εύκολα! 
Πίνουμε «νερό» εδώ και πολλά χρόνια από της λήθης το πηγάδι  ενώ υπάρχουν αρκετές  πηγές γνώσης κοντά μας  και  θα μπορούσαμε να ξεδιψάσουμε αλλά απαιτείται κόπος άντλησης του «νερού»! Ίσως να μην κατέχουμε πια και την τέχνη  της άντλησης! 
Έτσι λοιπόν φτάσαμε σήμερα να παρακολουθούμε τα γεγονότα χωρίς κρίση και μνήμη και αναφέρομαι στο θέμα των τελευταίων ημερών με τη Χρυσή Αυγή! Η Δημοκρατία αλά καρτ την οποία έχουμε δημιουργήσει όλοι μας είναι αποτέλεσμα αδρανών και μη σκεπτόμενων πολιτών. Η παγκοσμιοποίηση έχει ήδη γίνει κυρίαρχη ιδεολογία εξαφανίζοντας την εθνική συνείδηση και κανείς πια δεν  πολεμά. Η λέξη εθνικισμός δαιμονοποιήθηκε και σε λίγες μέρες θα επικηρυχτεί!

Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας αλληθωρίζουν κυβερνητικά  και επιλέγουν μονοδιάστατη ενημέρωση. Η ζωή μας, η καθημερινότητα μας έχει αλλάξει δραματικά τα τελευταία χρόνια και σε αυτό σίγουρα δεν είναι υπεύθυνη η ΧΑ το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης είναι σε ανθρώπους που χειρίστηκαν το μέλλον αυτής της χώρας. Τρομάζουμε στο άκουσμα της λέξης ναζισμός ενώ ανεχόμαστε κυβερνήσεις οι οποίες ελέγχονται και δρουν ναζιστικά! Μας τρομάζει το παρελθόν και  πολύ σωστά και δε μας τρομάζει ούτε κατ ελάχιστο το παρόν! Οι λέξεις πια τρομάζουν αυτό τον λαό και κυριαρχούν στις επιλογές του.
Κατηγορείτε από τα Μ.Μ.Ε. η ΧΑ και αν παρακολουθήσεις αυτές τις μέρες τηλεόραση σίγουρα θα πιστέψεις πως για οτιδήποτε έχει συμβεί σε αυτή τη χώρα ευθύνονται τα μέλη της ΧΑ. Οι δημοσιογράφοι συνεργάτες και υποστηρικτές των πολιτικών που τόσα χρόνια τους κάλυπταν μοιράζοντας τις «ευκαιρίες» παίζουν και τα ρέστα τους έτσι ώστε να πείσουν πως το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι αυτό που εσύ νομίζεις ότι μπορεί να σου συμβεί στο μέλλον και όχι αυτό που σου συμβαίνει τώρα!!!
Η κατοχή της χώρας από τη Γερμανία δεν ενοχλεί κανένα, το μνημόνιο και οι συνέπειες του δεν ενοχλούν κανένα, ότι ετούτη η χώρα βρίσκεται σε χρεοκοπία οικονομική, πολιτική, αξιών και γνώσης δεν ενοχλεί κανένα! Αυτό που ενοχλεί είναι ο ναζισμός της ΧΑ. Υπάρχει ένας άνθρωπος νεκρός, ένας νέος άνθρωπος σίγουρα αυτό είναι  γεγονός που δεν αμφισβητείται όπως και ο δολοφόνος του μέχρι εκεί όμως, υπάρχει δικαιοσύνη και θα κριθεί.
Λειτουργούμε παρορμητικά σαν λαός δεν χρησιμοποιούμε κατά κοινή ομολογία χρόνο για να σκεφτούμε. Δεν διαθέτουμε δική μας κρίση  πλην δάνειας κρίσης. Φτάνει ένα γεγονός να γίνει άποψη ενός γνωστού δημοσιογράφου έτσι γρήγορα να γίνει και δική μας. Ένας λαός που ξεχνά τόσο εύκολα αυτό που δεν έμαθε ποτέ δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να γίνει κυρίαρχος των αναγκών του. Το να κατηγορείς ένα ολόκληρο κόμμα όποιο και αν είναι αυτό για την δολοφονία ενός ανθρώπου είναι η εύκολη αντιμετώπιση των πραγμάτων της ζωής, η πολύ εύκολη.
Το να δέχεσαι τα γεγονότα χωρίς δική σου γνώση είναι αποτέλεσμα μη ελεύθερου ανθρώπου. Αν γυρίσεις λίγα χρόνια πριν μικρός μεγάλος αν είσαι, δεν έχει σημασία θα ακούσεις για μια φασιστική άκρως ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ αριστερή οργάνωση με την ονομασία 17Ν. Εικοσι τρείς  άνθρωποι είχαν δολοφονηθεί από την μεγαλύτερη τρομοκρατική οργάνωση και πουθενά δεν είδα το κατηγορητήριο να  συμπεριλαμβάνει και κάποιο κόμμα της αριστεράς εν αντιθέσει σήμερα οι δολοφόνοι της 17Ν ίσως να είναι ελεύθεροι.
Δε  μπορείς να αντιμετωπίσεις και να έχεις καθαρή ματιά αν δεν κρατάς τις ίδιες αποστάσεις από τα γεγονότα. Ο ορισμός του καλού η του κακού δεν είναι κάτι το οποίο διδάσκεται όσο και να προσπαθούν να μας το διδάξουν επιλεκτικά κάποιοι, αλλά είναι έμφυτο στον άνθρωπο.
Η δολοφονία έχει μόνο ένα αποτέλεσμα τον θάνατο και  σαν κατάσταση είναι η ίδια για όλα τα θύματα.
Ας μετράμε όμως τα λόγια μας και ας σκεφτόμαστε  περισσότερο έτσι μόνο σαν λαός μπορούμε να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες. Η επιλεκτική μνήμη καθώς και  η μονόπλευρη κριτική των γεγονότων πρώτα  είναι βλαπτική για τον ίδιο τον άνθρωπο που την προκαλεί και έπειτα για το σύνολο της κοινωνίας.
Έχει διαμορφωθεί στη συνείδηση του λαού εδώ και πολλά χρόνια μια «αριστερή» κοσμοθέαση και έχει σχεδόν ποινικοποιηθεί το να σκέφτεσαι διαφορετικά. Εικοσιτρείς άνθρωποι νεκροί δεν δικαιούνται να έχουν καμιά ακούσια λαϊκή διαμαρτυρία καμιά θύμηση στους περισσοτέρους. Σχεδόν κανείς δεν θυμάται περισσότερο από τρία ονόματα!!! Είναι δημοκρατία αυτή;
Δεν είναι φασισμός το ότι ξεχνάμε ;
Δεν είναι φασισμός το ότι δεν τιμούμε τους νεκρούς μας ;
Η πατρίδα μας  κυριολεκτικά διαμοιράζεται στους ξένους και εμείς απλά σαν θεατές παρακολουθούμε τις εξελίξεις αποστασιοποιημένοι σαν να πρόκειται όχι για τη δικές μας ζωές αλλά για ζωές άλλων. Ακόμη χειρότερα δηλαδή και σαν πρωταγωνιστές αλλά και σαν θεατές δεν καταφέρνουμε να αντιδράσουμε!!!
Ο φόβος είναι η κυρίαρχη ιδεολογία σήμερα, ο φόβος απέναντι στο σύστημα το οποίο τον καλλιεργεί,  ένα πανίσχυρο σύστημα αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς. Κάθε σπιθαμή γης την οποία εμείς καλύπτουμε σε τούτη τη γη έχει στο παρελθόν έλθει σε κατοχή από σπουδαίους Έλληνες. Η προσωρινή χρήση ετούτης της γης από εκείνους έδωσε το «μόλων λαβε» ενώ η δική μας σήμερα δεν έχει φωνή γιατί δεν έχει αξίες, ιδανικά, καρδιά.
Ο Εφιάλτης σε συμμαχία με το φόβο σαρώνουν ετούτη τη χώρα και η νέα τάξη πραγμάτων του συστήματος σαν μια άλλη σύγχρονη περσική αυτοκρατορία λεηλατεί τη χώρα και το λαό της για ότι δε μπόρεσε να κάνει τότε.
Η γνώση θα μας βγάλει από το αδιέξοδο τίποτα άλλο, μόνο η γνώση αν αυτή κατακτηθεί τότε εύκολα θα έρθει  ο Θείος απόλυτος έρωτας για καθετί ελληνικό.

Ο Έρωτας της γνώσης, ο Θείος Έρωτας των Θεών μας για την Ελλάδα θα επαναφέρει και πάλι τους νεοέλληνες στις σύγχρονες Θερμοπύλες ας μη το λησμονούμε.

Aστεροπαίος

Read More

ΒΙΑ..... ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Απο την αρχαιοτητα(ΓΟΡΓΙΑΣ/ΠΛΑΤΩΝΟΣ), υπηρχε μια διακριση αναμεσα στο φυσικο και το νομικο δικαιο, εννοιες εκ διαμετρου αντιθετες μεταξυ τους.Οι ριζες , της αποψης αυτης υπαρχουν πιο παλια και συγκεκριμενα στους σοφιστες, οι οποιοι πρεσβευουν οτι συμφωνα με το φυσικο δικαιο,ο ιχυροτερος.... αρα καλυτερος....θελει να πλεονεκτει, εναντι του αδυνατου, γιατι ο ανισχυρος (πολιτης/κρατος),δεν ειναι σωστο να εχει ισα δικαιωματα με τον ισχυρο(πολιτη/κρατος).
Σας θυμιζει κατι η εκφραση"εγω δεν θελω ουτε να αδικησω ουτε να αδικηθω.. αλλα αν πρεπει να διαλεξω ,προτιμω να αδικηθω"?Ανηκει στον μεγαλο δασκαλο ΣΩΚΡΑΤΗ, που με την αποψη του συμβαλει στον εκπολιτισμο των ανθρωπων,εχουμε δηλ. την μεταβαση απο το φυσικο δικαιο, της πυγμης, της αλληλοεξοντωσης,σε ενα ειδος ηθικου δικαιου περα απο νομικες διαταξεις,σημαδι μιας πολιτισμενης κοινωνιας οπου ολοι , κυβερνησεις και πολιτες , κρατη και λαοι ευημερουν.
Βια ειναι καταργηση της ελευθεριας , και βια φερνει βια .Η πεποιθηση των κυβερνησεων και των μεγαλων δυναμεων οτι μονο αυτοι κατεχουν την αληθεια και θελουν το καλο των πολιτων δεν ισχυει γιατι ετσι καταργειται ο διαλογος, γιατι ενω πηραν την εξουσια μεσα απο δημοκρατικες διαδικασιες,καθε αλλο παρα δημοκρατικα συμπεριφερονται.Και η αντιδραση του (σε σχεση με το κρατος)λαου, ειναι φαινομενα βιας , κι αυτα τις περισσοτερες φορες κατακριτεα, θα λεγαμε ,απορροια φτωχειας αλλα κυριως αμαθειας...
Δε θα προσπαθησω να βγαλω καποιο ηθικο συμπερασμα , απλα θα αρκεστω να πω πως ολοι μας εχουμε μεσα μας μια προσωπικη ηθικη, περα απο νομους, που την ακολουθουμε περα απο ασκηση σωματικης και ψυχικης βιας,και οτι θα πρεπει να τηρηθει αυτη η λεπτη ισορροποια που οδηγει απαντες στην αυτοσυγκρατηση,για μια ευνοικη συμβιωση,γιατι ειναι πολυ" βαρβαρικο "στην εποχη της εξελιξης και της προοδου το μεγαλο ψαρι να τρωει το μικρο




http://koritsara.blogspot.gr/2013/10/blog-post_3.html

Read More

Η ηρωίδα δασκάλα του Μακεδονικού Αγώνα, Βελίκα Τράικου.

Η ηρωίδα δασκάλα του Μακεδονικού Αγώνα, Βελίκα Τράικου.

Καυτές ἱστορικές μνῆμες κουβαλᾶ τοῦτος ὁ μήνας. Ζωντανεύει μπροστά μας καί τούς νικηφόρους βαλκανικούς πολέμους τοῦ 1912-13. Πολλές πόλεις τῆς Μακεδονίας γιορτάζουν τοῦτες τίς μέρες τά ἐλευθέριά τους ἀπό τή μακρόχρονη τουρκική σκλαβιά καί παιανίζουν τή νίκη τους κατά τῶν βουλγάρων κομιτατζήδων. ᾿Αλλά, μέχρι νά φουντώσει καί νά θεριέψει ὁ Μακεδονικός ᾿Αγώνας, πόσοι καί πόσες δέν ἐργάστηκαν ἀνύσταχτα πολλές δεκαετίες πρίν, δέν ριψοκινδύνευσαν καί δέν ἔγιναν ὁλοκαυτώματα, σπέρνοντας ἀπό τό δικό του μετερίζι ὁ καθένας τό σπόρο τῆς λευτεριᾶς!

Νεαρή δασκάλα Μακεδονομάχος εἶναι ἡ Βελίκα Τράικου ἀπό τό Γραδεμπόρι, σημερινό Πεντάλοφο Θεσσαλονίκης. Δέν εἶναι τυχαία ἐκπαιδευτικός. ῎Εχει ἀποφοιτήσει ἀπό τό ξακουστό ἐκπαιδευτήριο, τό ᾿Ανώτερο Παρθεναγωγεῖο Θεσσαλονίκης. Σ᾿ ἐκεῖνο τό πνευματικό φυτώριο πυροδοτήθηκε ἡ καρδιά της κι ἄναψαν οἱ μεγάλοι πόθοι νά ὑπηρετήσει τή χειμαζόμενη μακεδονική γῆ, ὅπου καί νά τή στείλουν. Καί νά την, ἕτοιμη δασκαλίτσα, διορίζεται, στά 1900, σ᾿ ἕνα χωριό κυκλωμένο ἀπό κομιτατζῆδες, στήν Καρατζόβα, στά βόρεια τῆς ῎Εδεσσας. ῎Εχει ὑπεράνθρωπο ἔργο νά ἐπιτελέσει. Πόσο στενοχωριέται πού βλέπει τά μικρά ῾Ελληνόπουλα, τά μαθητούδια της, νά μή γνωρίζουν τήν ἑλληνική γλώσσα, τήν ἱστορία τῶν προγόνων τους! Συνειδητοποιεῖ γιά ἄλλη μιά φορά πώς ἡ ἀγαπημένη της Μακεδονία ψυχορραγεῖ, πώς ἡ βουλγαρική ἐξαρχία ἔχει βάλει στόχο νά τήν ἀποκόψει ἀπό τίς θαλερές της ρίζες, τόν ῾Ελληνισμό καί τήν ᾿Ορθοδοξία. ῾Η Βελίκα ἀνασκουμπώνεται. Τό σκοτάδι τῆς ἀμάθειας πρέπει νά διαλυθεῖ. Στίς παιδικές ὑπάρξεις μέ τά σπινθηροβόλα ματάκια ἐμφυσᾶ τά ἰδανικά τῆς φυλῆς μας.

Σέ ἀπόσταση ἀναπνοῆς ἀπό τή φωλιά τῶν κομιτατζήδων ἡ ἀτρόμητη δασκάλα ἐπιτελεῖ ἄλλου εἴδους μάχες, ἀφυπνίζοντας πνευματικά τά Μακεδονόπουλα. Χαρακτηριστικά εἶναι τά λόγια πού εἶχε ξεστομίσει σ᾿ ἐκεῖνο τό συνέδριο τῶν Μακεδονομάχων, πού ἔγινε στή Μητρόπολη Θεσσαλονίκης τόν Αὔγουστο τοῦ 1901·

«῾Οπλίστε τούς χωρικούς!.. Κι ὅταν ἐμεῖς προετοιμάσουμε τό ἔδαφος, ἀπό παντοῦ θ᾿ ἀνάψει ὁ ἀγώνας!...».

᾿Αλλ᾿ ὁ ἡρωισμός μιᾶς τέτοιας ψυχωμένης δασκάλας παίρνει καταπληκτικές διαστάσεις, πού μᾶς ἀφήνει ἔκθαμβους.

Εἶναι φθινόπωρο τοῦ 1901. ῾Ο διπλωμάτης στό ἑλληνικό Προξενεῖο τοῦ Μοναστηρίου, ὁ ῎Ιων Δραγούμης, ἔχει κάνει ἔκκληση στό «Κέντρο» τῆς Θεσσαλονίκης νά τοῦ στείλουν ἕνα ταλαντοῦχο πρόσωπο γιά μιά πολύ σοβαρή, ἐχέμυθη καί ἐπικίνδυνη ἀποστολή. Θά ἀποτελοῦσε τό σύνδεσμο τοῦ ἑλληνικοῦ κομιτάτου ἀνάμεσα στό Μοναστήρι - Καστοριά - Θεσσαλονίκη. ᾿Αναρωτιέται ποιόν ἄραγε θά τοῦ στείλουν. Μένει βουβός, σάν ἀντικρύζει μπροστά του τή δεκαοκτάχρονη Βελίκα ἕτοιμη ν᾿ ἀναλάβει καθήκοντα. Κι ὅμως, ἡ γυναικεία καρδιά της κρύβει σπάνιους θησαυρούς.

Ποιά εἶναι ἐκείνη ἡ ἀξιολύπητη μές στά κουρέλια, δίχως παπούτσια, πού μιλᾶ τούρκικα κι ἀφήνει τό Μοναστήρι, διασχίζει δυσκολοδιάβατα μέρη, βουνά, ρεματιές, φαράγγια, λαγκάδια μέ προορισμό τήν ῎Εδεσσα ἤ τήν Καστοριά, τά Γιαννιτσά ἤ τή Θεσσαλονίκη; Κανείς δέν τῆς δίνει σημασία. ῞Ολοι τήν ἀποστρέφονται καί τήν οἰκτείρουν. Μέ μιά τρελή Τουρκάλα θά ἀσχοληθοῦν;

῾Ο φακός τῆς ἱστορίας φωτογραφίζει καί μία ἄλλη.

Εἶναι μιά φτωχή Βουλγάρα, πού ρίχνεται καθημερινά στόν ἀγώνα τῆς βιοπάλης. Τριγυρνάει στή φύση καί συνεχῶς σκυμμένη μαζεύει ραδίκια. ῎Επειτα πάει στά παζάρια τῶν Τούρκων ἤ τῶν Βουλγάρων νά πουλήσει τίς λιγοστές της πραμάτειες, χόρτα ἤ γάλα, γιά νά βγάλει «τόν ἐπιούσιον».

Στ᾿ ἀλήθεια, τί παράξενο! Εἶναι πολλές φορές πού ὁ φακός συλλαμβάνει τήν τρελή Τουρκάλα ἤ τή βουλγάρα ραδικοῦ ἤ γαλατοῦ ἔξω ἀπό Προξενεῖα, Μητροπόλεις, Διοικητήρια, ᾿Αστυνομίες, στρατόπεδα. Τί γυρεύει ἐκεῖ; Κι ὅμως, ποιός θά τό ὑποπτευόταν; ῾Η τραγική αὐτή φιγούρα γίνεται ὁ σύνδεσμος ἀνάμεσα στόν ῎Ιωνα Δραγούμη, στόν Δεσπότη Καστοριᾶς Γερμανό Καραβαγγέλη καί στόν Πρόξενο τῆς Θεσσαλονίκης. Τί κι ἄν οἱ περαστικοί κουνοῦν τό κεφάλι τους καί τήν ἐλεεινολογοῦν; ῾Η Βελίκα ἔχει πλήρη συναίσθηση τῶν πράξεών της. ῾Υπηρετεῖ τό χειμαζόμενο ἔθνος της. Χαλάλι γιά τήν πατρίδα της νά κάνει τρομερές ὑπερβάσεις, νά χάσει καί τήν ὑπόληψή της. Παριστάνοντας τήν Τουρκάλα ἤ τή Βουλγάρα, μέσα στίς πυκνές πλεξοῦδες της ἤ κάτω ἀπό τόν ξεφτισμένο ποδόγυρό της κρύβει καλοβαλμένα πολύτιμα ἔγγραφα τοῦ ᾿Αγώνα. Σκιαγμένη συνεχῶς μήπως τ᾿ ἁρπάξει ὁ ἐχθρός, τά μεταφέρει στούς κατά τόπους ὑπευθύνους τοῦ ἑλληνικοῦ κομιτάτου. Τούς ἐνημερώνει γιά ὅ,τι ἅρπαξε τό αὐτί της ἀπό τούς Βουλγάρους καί τούς Τούρκους, ἀφοῦ γνωρίζει καλά καί τίς δύο γλῶσσες. Κι ὅταν καταφθάνει στή μακεδονική γῆ ὁ σταυραετός τοῦ ᾿Αγώνα, ὁ Παῦλος Μελᾶς, κι οἱ μάχες πιότερο ἀνάβουν, ἡ λεπτεπίλεπτη δασκάλα συνεχίζει, παρ᾿ ὅλους τούς κινδύνους, νά «μεταμορφώνεται» καί νά ἀποτελεῖ «τό μάτι καί τό αὐτί τοῦ ᾿Αγώνα».

Ξαφνικά, στίς 28 Αὐγούστου τοῦ 1904, τό ἐθνικό ἔργο τῆς ἡρωίδας ἀνακόπτεται. ῞Ενας βούλγαρος κομιτατζής τήν ἀνταμώνει στά Γιαννιτσά καί μπήγει τό μαχαίρι του στό στῆθος της. Τή βασανίζει ἄγρια. Θέλει ν᾿ ἁρπάξει τά μυστικά της. Μά ἡ τρελή Τουρκάλα τά παίρνει μαζί της στήν αἰωνιότητα. Θρηνεῖ γοερά στήν κηδεία της ἡ Θεσσαλονίκη τό ἄξιο βλαστάρι της καί καταγράφει τό ὄνομά της στό πάνθεο τῶν ἡρώων.

Στή μνήμη σου, μαρτυρική ἡρωίδα δασκάλα, καταθέτουμε εὐγνωμοσύνης στεφάνι καί ὑποκλινόμαστε μπρός στό μεγαλεῖο σου. ῾Υπερέβης τά ὅρια τῆς γυναικείας ἀντοχῆς. Παραμέρισες ἀξιοπρέπειες καί κοσμιότητες. Προτίμησες νά ξευτελιστεῖ ἡ ἴδια σου ἡ προσωπικότητα γιά χάρη μιᾶς ἐλεύθερης ἑλληνικῆς Μακεδονίας.

῾Ελληνίς – Περιοδικό «Απολύτρωσις»

 

Πηγή http://aktines.blogspot.gr/2010/10/blog-post_2349.html

 

 

Read More

ΧΡΥΣΑ ΕΠΗ

Τα ΧΡΥΣΑ ΕΠΗ του Πυθαγόρα, είναι εβδομήντα ένας στίχοι, γραμμένοι σε δακτυλικό εξάμετρο - δηλαδή το ποιητικό μέτρο του Ομήρου, καθώς και άλλων φιλοσόφων, όπως ο Εμπεδοκλής και ο Παρμενίδης. Συνιστούν μία σύντομη εισαγωγή στον τρόπο ζωής των Πυθαγορείων.Είναι άγνωστο ποίος έγραψε τα Χρυσά Έπη. Σίγουρα είναι Πυθαγόρεια, αλλά δεν μπορούμε να δεχθούμε πως τα έγραψε ο ίδιος ο Πυθαγόρας, καθότι γνωρίζομε πως δεν άφησε κανένα γραπτό κείμενο. Απλά εντάσσονται στην παράδοση των Πυθαγορείων.

Αυτή τη θέση έχει κρατήσει ο Ιάμβλιχος, ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, ο Ιεροκλής, ο Πρόκλος και ο Σιμπλίκιος.

Σύμφωνα με τον σχολιασμό του Ιεροκλέους, τα εν λόγω Έπη λέγονται "Χρυσά" για να επισημανθεί ότι “περιέχουν την τελειότατη στοιχείωση της φιλοσοφίας των Πυθαγορείων". Ο χρυσός, σύμφωνα πάντα με τον Ιεροκλή, είναι μέταλλο καθαρότατο, και ανώτερο από τα υπόλοιπα, διότι δεν οξειδώνεται, ενώ τα υπόλοιπα αλλοιώνονται, καθώς προσμειγνύονται με ξένα και γήινα συστατικά.

Το ποίημα  μπορεί να χωριστεί σε δύο ενότητες. Η πρώτη, 1 στίχος ως 49α στίχος, περιέχει απλές γνώμες και έχει χαρακτήρα προστακτικό. Η δεύτερη, 49β στίχος ως 71στίχος, περιέχει υποσχέσεις και υποδεικνύει τους έσχατους σκοπούς. Συνεπώς, σύμφωνα με τη δομή του ποιήματος, μπορούμε να πούμε ότι μας λέει πως, αν κάνουμε αυτό που μας προτρέπει στο πρώτο μέρος, τότε θα έχουμε τα πλεονεκτήματα που μας υπόσχεται στο δεύτερο.

Το βασικό θέμα των Χρυσών Εττών, είναι η βαθιά γνώση. Στην πρώτη ενότητα τίθεται σε επίπεδο ηθικό, ενώ στη δεύτερη σε επίπεδο μεταφυσικό. Όταν κάποιος κατορθώσει να αποκτήσει τη βαθιά γνώση, η ηθική και η μεταφυσική συνάπτονται μαζί και γίνονται ένα. Αυτός είναι ο καρπός της φιλοσοφίας. Κατά τη φάση αυτή, σύμφωνα με τους δύο τελευταίους στίχους, στίχος 70 και 71, των Χρυσών Επών, ο άνθρωπος, αφού εγκαταλείψει το σώμα του, μετέρχεται στον ελεύθερο αιθέρα, γίνεται αθάνατος, Θεός άμβροτος και δεν είναι πια θνητός.

Αθανάτους μεν πρώτα θεούς, νόμω ως διάκεινται τίμα και σέβου όρκον· έπειθ' ήρωας αγαυούς, τους τε καταχθονίους σέβε δαίμονας έννομα ρέζων τους τε γονείς τίμα τους τ' άγχιστ' εκγεγαώτας, των δ' άλλων αρετή ποιού φίλον όστις άριστος. Πραέσι δ' είκε λόγοις έργοισί τ' επωφελίμοισι, μήδ' έχθαιρε φίλον τον αμαρτάδος είνεκα μικρής όφρα δύνη· δύναμις γαρ ανάγκης εγγύθι ναίει.

Τους αθανάτους πρώτα θεούς να τιμάς, καθώς το διατάζει ο νόμος και τον όρκο να σέβεσαι. Έπειτα να τιμάς τους δοξασμένους ήρωες και του `Αδη τις θεότητες, ακολουθώντας τα νόμιμα και τους γονείς και τους πλησιέστερους συγγενείς. Από τους άλλους ανθρώπους, φίλο σου να κάνεις εκείνον που κατά την αρετή είναι άριστος. Λόγια γλυκά να μεταχειρίζεσαι και να κάνεις έργα ωφέλιμα. Να μην εχθρεύεσαι τον φίλο σου για ένα μικρό σφάλμα του. Προσπάθει όσο μπορείς, γιατί η δύναμη βρίσκεται πάντοτε κοντά στην προσπάθεια (την ανάγκη).

Ταύτα μεν ούτω ίσθι, κρατείν δ' ειθίζεο τώνδε· γαστρός μεν πρώτιστα και ύπνου, λαγνείης τε και θυμού· πρήξης δ' εισχρόν ποτέ μήτε μετ' άλλου μήτ' ιδίη· πάντων δε μάλιστ' αισχύνεο σαυτόν.

Αυτά μεν, μάθε τα έτσι. Συνήθιζε δε να κυριαρχείς επάνω στα ακόλουθα. Στην κοιλιά και στον ύπνο, στη λαγνεία και στο θυμό. Ποτέ να μη κάνεις κάτι αισχρό, ούτε μαζί με άλλους, ούτε μοναχός. Απ' όλους πιο πολύ, τον εαυτό σου να ντρέπεσαι.

Είτα δικαιοσύνην ασκείν έργω τε λόγω τε, μήδ' αλογίστως σαυτόν έχειν περί μηδέν έθιζε, αλλά γνώθι μεν ως θανέειν πέπρωται άπασιν, χρήματα δ' άλλοτε μεν κτάσθαι φιλεί, άλλοτ' ολέσθαι. Όσα δε δαιμονίαισι τύχαις βροτοί άλγε' έχουσιν ήν αν μοίραν έχης, ταύτην φέρε μηδ' αγανάκτει, ιάσθαι δε πρέπει καθ' όσον δύνη· ώδε δε φράζευ· ου πάνυ τοις αγαθοίς τούτων πολύ μοίρα δίδωσιν.

Τη δικαιοσύνη να ασκείς με έργα και με λόγια και συνήθιζε, σε καμιά περίσταση, να μη φέρεσαι ασυλλόγιστα. Γνώριζε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι πεπρωμένο να πεθάνουν και τα χρήματα άλλοτε τ' αποκτούν κι άλλοτε τα χάνουν. Από τα κακά που συμβαίνουν στους ανθρώπους, προερχόμενα από τους θεούς, όσα στη μοίρα σου πέφτουν, να τα υποφέρεις χωρίς ν' αγανακτείς. Και όσο μπορείς να τα γιατρεύεις. Και να λες: Η μοίρα δε δίνει βέβαια το μεγαλύτερο μέρος απ' αυτά στους αγαθούς.

Πολλοί δι' ανθρώποισι λόγοι δειλοί τε και εσθλοί προσπίπτουσ', ων μήτ' εκπλήσσεο μήτ' άρ' εάσης είργεσθαι σαυτόν, ψεύδος δ' ήν περ τι λέγηται πράως έχ', ο δε τοι ερέω επί παντί τελείσθω· μηδείς μήτε λόγω σε παρείπη μήτε τι έργω πρήξαι μηδ' ειπείν, ο τι τοι μη βέλτερον εστι.

Πολλοί ανάμεσα στους ανθρώπους προφέρονται λόγοι, άλλοι καλοί και άλλοι κακοί. Ούτε να τους δέχεσαι με θαυμασμό, ούτε να τους απορρίπτεις. Αν λέγεται κάτι ψευδές, εσύ να το ακούς με πραότητα. Τούτο σου λέγω και να το εφαρμόζεις σε κάθε περίσταση: Κανείς ποτέ να μη σε παρασύρει, ούτε με λόγια, ούτε με έργα, κάτι να πράξεις ή κάτι να πεις, που δεν είναι το βέλτιστο.

Βουλεύου δε πρό έργου, όπως μη μωρά πέληται· δειλού τι πράσσειν τε λέγειν τ' ανόητα προς ανδρός· αλά ταδ' εκτελέειν, α σε μη μετέπειτ' ανιήσει. Πράσσε δε μηδέν των μη επίστασαι, αλλά διδάσκευ όσσα χρεών και τερπνότατον βίον ώδε διάξεις.

Να σκέπτεσαι πριν κάνεις κάτι, για να μην ενεργείς ανόητα. Είναι δυστυχής εκείνος που ενεργεί και λέγει ανόητα. Αλλά να κάνεις εκείνα, που δε θα σου φέρουν αργότερα λύπη. Να μη κάνεις τίποτε από εκείνα που αγνοείς, αλλά να διδάσκεσαι όσα έχεις καθήκον να γνωρίζεις. Και έτσι θα ζήσεις βίο ευτυχισμένο.

Ουδ' υγιείης της περί σώμα αμέλειαν έχειν χρή, αλλά ποτού τε μέτρον και σίτου γυμνασίων τε ποιείσθαι· μέτρον δε λέγω τοδ', ο μη σ' ανιήσει. Ειθίζου δε δίαιταν έχειν καθάρειον, άθρυπτον και πεφύλαξο τοιαύτα ποιείν, οπόσα φθόνου ίσχει· μη δαπανών παρά καιρόν οποία καλών αδαήμων μηδ' ανελεύθερος ίσθι, μέτρον δ' επί πάσιν άριστον· πράσσε δε ταύθ', α σε μη βλέψει, λόγισαι δε προ έργου.

Δεν πρέπει να παραμελείς την υγεία του σώματος. Αλλά να πίνεις και να τρως και να γυμνάζεσαι, με μέτρο. Μέτρο εννοώ εκείνο που δε θα σου φέρει ενόχληση. Συνήθιζε σε δίαιτα καθαρή και απλή και πρόσεξε ν' αποφεύγεις εκείνα που προκαλούν φθόνο. Μη σπαταλάς άσκοπα, όπως κάνουν όσοι δεν ξέρουν τα καλά, ούτε να είσαι φιλάργυρος. Το μέτρο σε όλα είναι το καλύτερο. Να κάνεις εκείνα που δε θα σε βλάψουν και σκέψου καλά πριν ενεργήσεις.

Μηδ' ύπνον μαλακοίσιν επ' όμμασι προσδέξασθαι πριν των ημερινών έργων τρις έκαστον επελθείν ''πη παρέβην; τι δ' έρεξα; τι μοι δέον ουκ ετελέσθη;'' αρξάμενος δ' από πρώτου επέξιθι και μετέπειτα δειλά μεν εκπρήξας επιπλήσσεο, χρηστά δε τέρπευ. Ταύτα πόνει, ταύτ' εμελέτα, τούτων χρη εράν σε· ταύτα σε της θείας αρετής εις ίχνια θήσει ναι μα τον αμετέρα ψυχή παραδόντα τετρακτύν παγάν αενάου φύσεως.

Να μη δέχεσαι στα μαλακά σου βλέφαρα τον γλυκό ύπνο, πριν εξετάσεις τρεις φορές κάθε σου έργο της ημέρας: ''Τι έκανα που δεν έπρεπε; Τι έκανα που έπρεπε; Τι έπρεπε να κάνω που δεν το έκανα;'' (Πη παρέβην; τι δ' έρεξα; τι μοι δέον ούκ ετελέσθη;). Αφού αρχίσεις από το πρώτο, να εξετάζεις όλα κατά σειρά. Έπειτα, για όσα μεν κακά έπραξες, να επιπλήττεις τον εαυτό σου και για τις καλές σου πράξεις να χαίρεσαι. Εργάσου γι αυτά. Μελέτησέ τα να τα μάθεις. Πρέπει να τ' αγαπήσεις. Αυτά θα σε φέρουν στα ίχνη της θείας αρετής. Ναι, μα το όνομα εκείνου που παρέδωσε στη ψυχή μας την ''ιεράν τετρακτύν'', που είναι η πηγή της αιώνιας φύσης.

Αλλ' έρχευ επ' έργον, θεοίσιν επευξάμενος τελέσαι· τούτων δε κρατήσας γνώσειαι αθανάτων τε θεών θνητών τ' ανθρώπων σύστασιν, η τε έκαστα διέρχεται, η τε κρατείται γνώση δ' η θέμις εστί, φύσιν περί παντός ομοίην ώστε σε μήτ' άελπτ' ελπίζειν μήτε τι λήθειν· γνώση δ' ανθρώπους αυθαίρετα πήματ' έχοντας τλήμονας, οι τ' αγαθών πέλας όντων ούτ' εσορώσιν ούτε κλύουσι, λύσιν δε κακών ταύροι συνιάσιν· τοίη μοίρ' αυτών βλάπτει φρένας, ως δε κύλινδροι άλλοτ' επ' άλλα φέρονται απείρονα μήματ' έχοντες· λυγρά γαρ συνοπαδός Έρις βλάπτουσα λέληθεν σύμφυτος, ην ου δει προσάγειν, είκοντα δε φεύγειν.

Αρχιζε, λοιπόν, το έργο σου, αφού για την επιτυχία του προσευχηθείς στους θεούς. Όταν γίνεις κάτοχος όλων αυτών, τότε θα γνωρίσεις και των αθάνατων θεών και των θνητών ανθρώπων τη σύσταση. Μέχρι πού παρέρχονται έκαστα και μέχρι πού διατηρούνται. Θα γνωρίσεις επίσης, αν αυτό είναι δίκαιο, ότι η φύση είναι όμοια για όλους, ώστε ούτε τ' ανέλπιστα να ελπίζεις, ούτε τίποτε να σου ξεφύγει. Και θα μάθεις ότι οι άνθρωποι παρασκευάζουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους τη δυστυχία τους, οι ταλαίπωροι, που ενώ τ' αγαθά είναι κοντά τους, ούτε τα βλέπουν, ούτε τ' ακούνε και λίγοι γνωρίζουν ν' απαλλάσσονται από τα κακά. Τέτοια μοίρα ταράσσει τις φρένες τους. Μοιάζουν με κυλίνδρους, που κυλιούνται άλλοτε εδώ, άλλοτε εκεί, φορτωμένοι με κακά ατελεύτητα, γιατί τους συνοδεύει η προσκολλημένη σ' αυτούς ολέθρια Έρις και τους καταθλίβει, χωρίς να το εννοούν. Δεν πρέπει να την προκαλούν, αλλά να την αποφεύγουν υποχωρώντας.

Ζευ Πάτερ, η πολλών τε κακών λύσειας άπαντας, ει πάσιν δείξας οι τω δαίμονι χρώνται.

Πατέρα Δία, θα μπορούσες ν' απαλλάξεις από πολλά δεινά όλους τους ανθρώπους, αν έδειχνες σ' αυτούς πώς να μεταχειριστούν τη ψυχή τους.

Αλλά συ θάρσει, επεί θείον γένος εστί βροτοίσιν, οις ιερά προσφέρουσα φύσις δείκνυσιν έκαστα, ων ει σοι τι μέτεστι, κρατήσεις ων σε κελεύω εξακέσας ψυχήν δε πόνων από τώνδε σαώσεις.

Αλλά συ νάχεις θάρρος, επειδή θείον είναι το γένος των θνητών, στους οποίους η ιερή φύση αποκαλύπτει και δείχνει τα καθέκαστα. Αν μάθεις τα μυστικά της, θα νιώσεις τις εντολές μου. Και γιατρεύοντας τη ψυχή σου, θα τη σώσεις από τους πόνους.

Αλλ' είργου βρωτών, ων είπομεν, εν τε καθαρμοίς εν τε λύσει ψυχής κρίνων και φράζευ έκαστα ηνίοχον γνώμην στήσας καθύπερθεν αρίστην. Ήν δ' απολείψας σώμα ες αιθέρ΄ελεύθερον έλθης, έσεαι αθάνατος, θεός άμβροτος, ουκέτι θνητός.

Αλλά ν' απέχεις από τις τροφές, για τις οποίες μιλήσαμε, κρίνοντας και εκτελώντας όσα συντελούν στον καθαρμό και στην απελευθέρωση της ψυχής, έχοντας για άριστο οδηγό τη θεία έμπνευση που έρχεται από ψηλά. Και όταν εγκαταλείψεις το σώμα σου και έλθεις στον ελεύθερο αιθέρα, τότε πια θα είσαι αθάνατος, θεός άφθαρτος και όχι πλέον θνητός.

Read more: http://vickytoxotis.blogspot.com/2012/01/blog-post_18.html#ixzz2gAJszRio

Read More